Doorgaan naar hoofdcontent

Wereld veggie dag en deeltijds vegetariërs

Vandaag, 1 oktober, is het wereldveggiedag. Naar aanleiding van een persbericht van Delhaize verscheen hier en daar in de media dat de omzet van veggie producten vooral stijgt door de deeltijds of parttime vegetariërs.

Nog vaak heb ik de indruk dat het idee van deeltijds/parttime vegetarisme door vele veggies een beetje smalend wordt bekeken. Of meer zelfs: men spreekt van een interne tegenstelling. Parttime vegetarisme bestaat niet, zo luidt het argument, je bent vegetariër of niet, net zoals je zwanger bent of niet.

Dat klopt natuurlijk wel ergens, maar mijn bescheiden mening is dat zo’n discours meer kwaad doet dan goed. Wat momenteel aan het gebeuren is - eigenlijk veel te laat, maar goed - is dat het woord “vegetarisch” (als adjectief) eindelijk niet meer afschrikt, doordat het niet exclusief vereenzelvigd wordt met “vegetarisme” en “vegetariërs” (substantieven). Met andere woorden, vegetarisch (zoals in een “vegetarische maaltijd”, een “vegetarische dag”) wordt niet meer gezien als enkel iets voor vegetariërs of mensen die “aan vegetarisme doen”. Nee, vegetarische maaltijden producten zijn er nu voor iedereen.

Het verhaal wordt dus opengetrokken, en dat is geweldig. Wanneer mensen die doorgaans vlees/vis eten nu af en toe vegetarisch gaan eten, is dat uiteraard honderd procent toe te juichen. Het zijn mensen die “deeltijds aan vegetarisme doen” en dus deeltijds vegetariër zijn. Perfect ok wat mij betreft. Gelegenheidsvegetariërs zou je ze ook kunnen noemen (de etymologie van het woord flexitariër duidt voor mij eigenlijk op een vegetariër die zich af en toe flexibel opstelt, en dit woord vind ik in deze context dus minder geschikt, maar we zullen zien hoe het verder groeit en gebruikt wordt)

Het is bovendien inderdaad deze groep die vooral zorgt voor de groei in het aanbod van vegetarische producten, want in absolute cijfers zijn ze met meer dan de paar procent vegetariërs.

Voor mij gaat de (r)evolutie als volgt: doordat de deeltijds vegetariërs de vraag doen stijgen, stijgt ook het aanbod veggie producten en maaltijden en worden deze meer alomtegenwoordig, waarom meer en meer vegetariër-zijn makkelijker en makkelijker wordt. En zo evolueren we beetje bij beetje naar een plantaardige toekomst.

Laat ons daar vooral iedereen in meenemen en bij betrekken.

Reacties

  1. Het enige probleem met die aanpak is dat ik binnenkort als "hardcore vegetariër" zal omschreven worden. Terwijl ik eigenlijk een flexi-veganist ben :)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik ben volledig met je eens en heb altijd deze positieve, inclusieve aanpak heel erg gewardeerd!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Als het beestje maar een naam heeft :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Zolang er in het totaal minder vlees gegeten wordt, kan het toch niet slecht zijn?
    Maar hoorde ik nu vanmorgen een radiospot waarin reclame werd gemaakt voor vlees en waarin iemand die lokaal vlees eet een flexitarier werd genoemd??? ik viel zowat van mn stoel

    BeantwoordenVerwijderen
  5. hoow, dat ging wellicht over flexivoren, niet fleixtariërs :)

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Die spotjes op de radio zijn onbedoeld wel heel grappig eigenlijk. Allee, toch met mijn gevoel voor humor ;)
    Tobias, jouw schrijfsel daarentegen getuigt wederom van veel intelligentie en empathie, net wat ik voel en denk, alleen kan jij het zoveel beter verwoorden. Doe zo voort!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ah oei
    ik zal nog niet goed wakker geweest zijn :S

    hmmm: http://www.vilt.be/Flexivoor_kiest_bewust_voor_lokaal_geproduceerd_vlees
    roept toch ook wel wat bedenkingen op, maar soit. Als je toch vlees eet, kan je dat maar beter proberen verantwoord te doen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Volledig mee eens!
    Je 'open mindedheid' en je niet-veroordelende houding heeft een veel positiever effect dan het welbekende moraliserende vingertje :-)
    Bedankt!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren