Doorgaan naar hoofdcontent

Kokkin slacht konijn.

Rel in Duitsland: een kokkin slacht een konijn tijdens een TV-programma, voor de ogen van huilende kinderen. Het programma wordt 14 april uitgezonden. De kokkin wilde tonen waar het voedsel vandaan komt. Deed me denken aan Jamie Oliver die wilde tonen waar eieren vandaan komen.
Schokkend? Zeker. Maar niettemin correct, naar mijn bescheiden mening. We hebben de mond vol van bewust consumeren. Daar hoort ook bij dat we weten waar vlees vandaan komt, wat er met de dieren gebeurde, hoe ze geslacht werden, enzoverder. Misschien niet ideaal om zo duidelijk aan kinderen te tonen, maar anderzijds... moeten we ze voorliegen? Of een compromis: we geven ze geen vlees voor ze oud genoeg zijn om de waarheid eromtrent aan te kunnen, en dan kunnen ze voor zichzelf beslissen?

Reacties

  1. Ik denk wel dat je rekening moet houden met wat Sarah Wiener (kokkin in kwestie zo zegt). Hier is een interview met haar over dit voorval:

    "Es ist ja schön, dass eine Arte-Sendung so viel Aufmerksamkeit bekommt. Aber es ist absurd, wie die Diskussion geführt wird. Denn seit Beginn der Menschheit werden Tiere geschlachtet. Wir sollten eher darüber reden, mit wie viel Respekt wir Tieren begegnen. Während der Sendung besuche ich mit den Kindern einen Bauernhof, gehe mit ihnen zum Imker und zum Chocolatier. Dann kann ich doch nicht beim Apfelbaum aufhören und sagen: Fleisch kommt aus dem Supermarkt. Die Kinder waren übrigens ganz heiß darauf, beim Schlachten dabei zu sein. Und ich bin die Letzte, die Nein sagt."

    Hier is de link:
    http://www.abendblatt.de/daten/2009/03/31/1105474.html

    Echt pedagogisch kan je het niet noemen. Praten over al dan niet dieren doden is volgens haar toch absurd, want we doen het al sinds het begin der tijden. Dan moet het toch wel juist zijn? En ze zegt zelf dat de kinderen er blijkbaar naar uitkeken om mee te helpen met dieren doden. En ze hadden uiteindelijk ook geen problemen om het op te eten. Het enige wat dieren doden op tv doet: is kijkers winnen en aandacht. Met andere woorden...slacht-tv of slacht-o-tainment. Niets meer, niets minder. Ik heb mijzelf al vaker vragen gestelt bij dit soort televisie slachtingen.

    Kinderen weten trouwens heus wel waar vlees vandaan komt. Het probleem is, dat kinderen niet te horen krijgen dat het anders kan. Dit hebben ze nu ook niet gehoord. Ze krijgen alleen maar te horen dat het absurd is om er tegen te zijn...en dan leren ze het zelf doen...dat is verre van positief.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. hmm, je hebt gelijk... ik had nog niets over de achtergrond opgezocht, maar vreesde al zoiets. ik blijf het een goed idee vinden om deze dingen te tonen, maar inderdaad, er moet ook over de alternatieven verteld worden.
    thx voor de input
    tobias

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ik wou dat me vroeger verteld was geweest waar ons vlees vandaan komt en hoe de dieren gekweekt en behandeld worden. Dan was ik zeker veel vroeger vegetariër geworden.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. ik volg hypnos ook... bij ons thuis werden vroeger de konijnen en de kippen ook zelf geslacht en zelfs als klein kindje mocht ik helpen om de veren van de kippen af te doen. Als je leert dat dat de gang van zaken is, stel je je er inderdaad geen vragen bij. Je ziet op dat moment ook de doodangst niet in de ogen van de dieren (in tegendeel, we keken uit naar het grappige deel waar de kip nog even verder loopt zonder kop)omdat je der niet op gewezen word.
    Mijn vader draait er nog steeds zijn hand niet voor om om een kip zelf te slachten. We maakten wel de afspraak dat mijn eigen kinderen hier niet bij mogen zijn voorlopig, laat staan erin betrokken worden. (als de kinderen eens bij hen op bezoek zijn bijvoorbeeld) want ik wil ook gewoon niet dat ze dat zo normaal gaan vinden als dat ik dat indertijd vond. Ik wil hen ook niet dom houden, maar ik wel graag dat ze wat ouder zijn zodat ik hen er wat uitelg bj kan geven die echt ook kan doordringen...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Wat ik eigenlijk nog erger vindt, is dat deze tv slachtingen normaal worden. Vegetariër zullen de mensen er niet door worden, eerder het tegendeel is waar. Je kan tegenwoordig je tv niet meer aanzetten of er worden dieren gekeelt. Dit doet me zo stilaan denken aan het oude rome. Bloed en geweld trekt nu eenmaal de aandacht, extra veel mensen zullen waarschijnlijk kijken naar dit schouwspel...en dit niet om info te krijgen. Laten we eerlijk zijn: er bestaan reeds genoeg beelden uit de bio-industrie en slachthuizen.

    En door dit te doen op de tv, maak je het zelfs meer aanvaardbaar. Dat verontrust mij ook. De fanpaginas en fora zitten vol met onzinnige commentaren pro dit soort praktijken. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de 'jeugd van tegenwoordig', waar ik in het verleden vaak over heb gereageerd op mijn blog. Die praktijken waren ook smakeloos, wreed en tegen de dierenwelzijnswetgeving. Heeft het iemand overtuigd om veggie te worden? Neen...in tegendeel. De meisjes die die kippen hadden gekeelt met flinterdunne mesjes en daarna zaten de spelen met de lijken werden goedgepraat door de fans en de meisjes zelf kwamen zich blijkbaar ook verdedigen toen, voor zover ik mij herinner. Daar zat ook geen enkele bewustwording in. Of wat dan van die keer toen ze in een ander programma vissen levend fileren...van hetzelfde laken een broek. Ik vraag mij af wat het volgende is...Lets go to China: Opdracht 1: levende katten koken (dat doen ze daar namelijk ook). Ik heb hier echt een wrang gevoel bij. Ik denk eerder dat we dienen te protesteren tegen dergelijke praktijken... Dit wordt een erg negatieve en dieronvriendelijke spiraal.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren