Doorgaan naar hoofdcontent

Artikels

Een overzicht van interviews en opiniestukken in diverse media (vele ervan zitten achter een betaalmuur).

Columns op Mo.be
: klik hier


Interviews



Opiniestukken 
Waarom geven we meer om koala's dan om kippen?, Knack, 2020
Kan een vegetarische organisatie de handen in elkaar stlaan met een vleesbedrijf? Knack, 2019
Wie geld wil geven, moet geven om geld, DS, 2019
Zoek de link tussen de Inuit, veganisten en vrouwenhaat, DS, 2019
Hoe graag de Boerenbond ook wil censureren: melk is wel degelijk dodelijk voor kalfjes, Knack, 2019
Dierenrechtenactivisten moeten opletten wanneer ze van slachters slachtoffers maken, Knack, 2018
Ooit zijn alle slachthuizen gesloten, Knack, 2017
Hoe de Jury voor Eerlijke Reclamepraktijken twee maten en gewichten hanteert, Knack, 2017
Veganisme ontraden voor min 16-jarigen is géén goede zaak, De Morgen, 2017
Melk: met de M van Misleiding, De Morgen, 2017
We moeten wereldverbeteraars serieus nemen, DS, 2015
Als je geld geeft, laat het dan weten, De Morgen, 2015
Baby Q is dood. Nu de dierentuin nog, De Morgen, 2015
Eet je rood of eet je wit..., DS, 2014
Weg met kalkoenen en kerstcadeau's, DS, 2013
De valse romantiek van boer Jef, DS, 2013
Veggie met sterren als wegbereider, DS, 2013
Brief aan de niet-vegetarische medemens
Dagelijkse kost moet ook duurzame kost zijn
Vegetarisme: getest op mensen en goed bevonden (met Patrick Mullie)
Duurder vlees is in ieders belang
Morrissey, moord en Lokerse feesten
Als het maar niet Willy heet
Melk: goed voor elk... kalf
Het vleeskleed van Lady Gaga





Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren