Doorgaan naar hoofdcontent

Vlees en vrijheid

De stad Gent wordt de eerste stad ter wereld met een officiële wekelijkse veggiedag. Gent werkte dit initiatief uit – in samenwerking met de vegetarische organisatie EVA vzw – om zo als stad bij te dragen aan een betere gezondheid, zowel van de burger als van de planeet. De campagne wordt ook in het stedelijk onderwijs gevoerd: vanaf het najaar zal op donderdag de vegetarische schotel standaard zijn. Dat wil niet zeggen dat wie absoluut vlees wil eten, dat niet zou kunnen. Iets afdwingen of opleggen is niet de bedoeling. Stimuleren en enthousiasmeren des te meer.

Toch blokten de Gentenaar en Het Nieuwsblad op 8 mei op de voorpagina: ‘Gentse scholen verplichten vegetarische maaltijd’. Op de websites van De Standaard en Het Laatste Nieuws lezen we heftige defensieve reacties van lezers. Volgens Kristof Simoens in Het Nieuwsblad wordt deze maatregel ‘eenzijdig opgelegd’. Daar bedankt hij voor, terwijl hij – en dat siert hem – blijk geeft op de hoogte te zijn van de problemen die gepaard gaan met overmatige vleesconsumptie. Hij vindt het ook de wereld op zijn kop, omdat er maar een paar procent vegetariërs zijn. Maar het hele punt is net om mensen te stimuleren af en toe vegetarisch te eten.

Merkwaardig toch, met welke hevigheid en irrationaliteit mensen hun biefstuk verdedigen. ‘Zelfs één dagje in de week vlees weglaten is taboe. Ondanks de duidelijk voordelen voor het milieu, de gezondheid en het dierenwelzijn. Een reactie op De Standaard website kan dienen ter illustratie: “Ik heb geen traditie van vegetarisch eten, wil het ook niet hebben en zal het mijn kinderen ook niet aanleren. Ik ben omnivoor en zal het zo houden : dagelijks vlees en groenten. Het is een leuk weetje dat een mens blijkbaar ook zonder vlees KAN leven, maar ram het alstublieft niet door mijn strot. Minstens de keuze laten zou nog het beste zijn.”

Het is erg ironisch dat men de vrijheid van keuze inroept net wanneer er wordt gepoogd om de burger informatie te verschaffen waarmee hij juist een bewuste keuze kan maken. Want we hoeven ons weinig illusies te maken: de gemiddelde consument kiest niet wat hij eet. Hij eet wat zijn ouders en grootouders aten. Hij eet wat de industrie zo goedkoop mogelijk produceert. Hij eet wat de reclame op hem afvuurt. Hij eet wat in de supermarkt wordt afgeprijsd. En terwijl hij zo constant bezig is om geen eigen keuzes te maken, steigert hij wanneer een overheid eindelijk zo moedig is om hem munitie te geven om eens bewust te kiezen.

Reacties

  1. Didier De Keukelaere10 mei 2009 om 12:42

    Mensen hebben van nature uit een neiging om zich af te zetten tegen alles wat alternatief is.
    Vandaar dat het steeds onze bedoeling moet zijn om zelf de "mainstream" te worden. Dit doe je m.i. best door vooral bij de jongeren jezelf als moderne, hippe en hedendaagse "stroming" te presenteren waarbij je doelbewust negatieve confrontaties uit de weg gaat. Laat de "disbelievers" maar als reactionair en negatief overkomen, en focus jezelf steeds op je positieve en 21ste eeuwse boodschap. Het contrast dat hierdoor ontstaat zal boekdelen spreken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dat mensen te veel vlees eten is een feit, maar dat ga je niet veranderen met dit eenzijdig alternatief. door deze actie zal er géén enkel dier minder geslacht worden, de enige die je hiermee treft is de bron, de landbouwer zelf. Die wordt opgedrongen zo veel mogelijk te produceren om de kostprijs zo laag mogelijk te houden, en wie niet zeer veel produceert krijgt hierdoor de zwaarste klappen.
    Het is de overheid die bepaalt hoeveel er geproduceert wordt en die vraagt onrechtstreeks om alsmaar intensiever te kweken.
    Of m.a.w. minder vlees in Gent > meer export of/en lagere prijzen voor de boer (vraag/aanbod) > nog grotere en intensievere veehouderij om de opbrengstderving te compenseren! > geen oplossing via deze weg.
    Betere oplossing:
    overheid begrenst de te grote bedrijven en steunt de kleine > minder productie > hogere prijzen > boeren verdienen meer met minder (extensivering) > ruimte voor meer plantaardige productie (aan voldoende hoge prijs voor degene die het produceert)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. dag anoniem,
    ik denk dat zowel onze werkwijze als wat jij voorstelt beide kunnen leiden tot de situatie die wij wenselijk achten. wat je zegt over het systeem klopt, en ook daar wijzen wij op, maar werken aan de vermindering van de vraag naar vlees van de consument uit kan mijns inziens nooit verkeerd of overbodig zijn, integendeel.

    tobias

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren