Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwe plannen

Onderstaande is het editoriaal in EVA Magazine van april 2015

In het vorige nummer heb ik geschreven dat ik aan een pauze toe was, wegens een burn-out. Ik heb tijd en afstand genomen - en neem die nog steeds. Ik keer niet terug zoals vroeger. Maar ondertussen zijn de contouren van een nieuw plan zichtbaar geworden. Een plan dat me in staat stelt nog zoveel mogelijk te betekenen voor EVA, zonder dat ik erin verdrink.

Ik word zelfstandige, en zal EVA bijstaan als freelance consultant. Dus niet meer als directeur, niet meer aan het hoofd. Er komt ook geen nieuwe directeur. EVA heeft zich het afgelopen anderhalf jaar kunnen herorganiseren en werkt in een nieuwe organisatiestructuur (volgens de agile filosofie) die geen directie vereist.
Dat geeft me bovendien meer vrijheid om ook in eigen naam dingen te doen voor de veggie zaak, die ik als directeur misschien niet zou of kon doen. Nee, ik ga geen McDonaldsen beginnen opblazen, maar wil tijd nemen om andere organisaties in binnen- en buitenland vooruit te helpen. En tenslotte krijg ik zo ook de tijd om een aantal andere passies te exploreren (want die heb ik).

Dit is dus mijn afscheid als directeur, maar het is niet mijn afscheid van EVA. Het editoriaal zal in de toekomst door de hoofdredactie worden verzorgd, maar ik zal nog columns voor het magazine schrijven en blijf als freelancer meewerken aan de groei van de organisatie. En je zal mij waarschijnlijk nog regelmatig hier en daar zien opduiken om mijn gedacht te geven in de media en op andere plaatsen.

Je richt iets op, en in het begin voelt het aan alsof het van jou is. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat, zeker als je project een non-profit is, het helemaal van de gemeenschap wordt. Het voelt aan alsof ik wat ik heb helpen maken, eindelijk kan weggeven. Ik kan het weggeven met een gerust gemoed en in volle vertrouwen. Dat voelt goed. Want enkel wat je weggeeft, kan verder leven.

Alle goeds


Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren