Doorgaan naar hoofdcontent

Nieuwe plannen

Onderstaande is het editoriaal in EVA Magazine van april 2015

In het vorige nummer heb ik geschreven dat ik aan een pauze toe was, wegens een burn-out. Ik heb tijd en afstand genomen - en neem die nog steeds. Ik keer niet terug zoals vroeger. Maar ondertussen zijn de contouren van een nieuw plan zichtbaar geworden. Een plan dat me in staat stelt nog zoveel mogelijk te betekenen voor EVA, zonder dat ik erin verdrink.

Ik word zelfstandige, en zal EVA bijstaan als freelance consultant. Dus niet meer als directeur, niet meer aan het hoofd. Er komt ook geen nieuwe directeur. EVA heeft zich het afgelopen anderhalf jaar kunnen herorganiseren en werkt in een nieuwe organisatiestructuur (volgens de agile filosofie) die geen directie vereist.
Dat geeft me bovendien meer vrijheid om ook in eigen naam dingen te doen voor de veggie zaak, die ik als directeur misschien niet zou of kon doen. Nee, ik ga geen McDonaldsen beginnen opblazen, maar wil tijd nemen om andere organisaties in binnen- en buitenland vooruit te helpen. En tenslotte krijg ik zo ook de tijd om een aantal andere passies te exploreren (want die heb ik).

Dit is dus mijn afscheid als directeur, maar het is niet mijn afscheid van EVA. Het editoriaal zal in de toekomst door de hoofdredactie worden verzorgd, maar ik zal nog columns voor het magazine schrijven en blijf als freelancer meewerken aan de groei van de organisatie. En je zal mij waarschijnlijk nog regelmatig hier en daar zien opduiken om mijn gedacht te geven in de media en op andere plaatsen.

Je richt iets op, en in het begin voelt het aan alsof het van jou is. Maar uiteindelijk is het de bedoeling dat, zeker als je project een non-profit is, het helemaal van de gemeenschap wordt. Het voelt aan alsof ik wat ik heb helpen maken, eindelijk kan weggeven. Ik kan het weggeven met een gerust gemoed en in volle vertrouwen. Dat voelt goed. Want enkel wat je weggeeft, kan verder leven.

Alle goeds


Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Open brief aan Axl Peleman

Beste Axl, Lang geleden, in 2004, hebben wij nog samengewerkt: je toen nog vegetarische hoofd prijkte - inclusief konijnentandjes - op een affiche voor ons vegetarische evenement V-day. Je was toen de enige echt overtuigde veggie BV. En ik bedoel wel degelijk écht overtuigd: in Humo liet je ooit eens noteren dat je een broodje waar vlees op gelegen had net zo min zou aanraken als een broodje dat met stront in contact geweest was. Vlees is stront, zo zei je toen. Ook in het interview dat ik destijds van je afnam, kwam je heel overtuigd over. Ondertussen ben je al lang geen vegetariër meer. We lazen dat vorige week nog eens in de krant (GVA, 6/6/2011): Vegetarisch eten bleek er na 15 jaar te veel aan te zijn. Niet genoeg tijd. (...) "Vijftien jaar lang at ik geen vlees. Uit ideologische overwegingen. Maar sinds een jaar of zes heb ik het vegetarisme achter mij gelaten. Het is een gezonde levensstijl als je er veel tijd in steekt. Tijd die ik niet meer had, of er in ieder geval