Doorgaan naar hoofdcontent

Vegetarisch of groentengerecht?

Ik keek gisteren naar Reyers Laat, waarin Kobe Desramaults de vegetarische keuken kwam promoten. Dat was naar aanleiding van de lancering van EVA’s vegetarische kookopleiding, Vegucation. Ik vond het een geweldige illustratie van hoe interessant, eigentijds en lekker de vleesloze keuken wel kan zijn. Toegegeven, wat Kobe daar allemaal op tafel bracht gaf niet direct het idee van toegankelijkheid, maar vandaag heeft veggie misschien nog meer te kampen met stigma’s als saai en niet origineel, dan met ontoegankelijk. Dus dat vooroordeel is bij deze van de baan.

Desramaults begon met te zeggen dat hij een beetje een probleem heeft met de term vegetarisch (en a fortiori met vegan, zo mogen we aannemen). Het woord stoot mensen eerder af dan het hen aantrekt, aldus de chef. Op zijn kaart staan de veggie gerechten dus niet alsdusdanig vermeld, maar zijn het gewoon groentengerechten.

Ik heb enerzijds wel oren naar dit soort van pleidooien. Een deel van het probleem is wellicht dat een vegetarisch gerecht nog steeds te zeer wordt gezien als een gerecht (enkel) voor vegetariërs. Net zoals een glutenvrij gerecht - de glutenvrije hype even daargelaten - enkel wordt gekozen door coeliakie-lijders.

Dat moet natuurlijk anders. Een vegetarisch gerecht is een gerecht voor iedereen die het kan smaken. Maar zolang we met bovenstaand probleem zitten, kan het inderdaad interessanter zijn om vegetarisch niet als vegetarisch te labelen, en zo, paradoxaal genoeg, meer mensen te laten ervaren hoe lekker eten zonder vlees of vis kan zijn.

Toch is mijn gevoel dubbel. Want labels hebben natuurlijk ook hun nut. Als ik zeker wil zijn dat er geen vlees of vis in mijn eten zit, dan wil ik meer dan een “groentengerecht”, zoals Kobe dat noemt, want in groentengerechten kan nog vanalles zitten. Ik eet zelf vegan, dus ik heb graag dat ik ergens kan zien dat een product, laat staan een maaltijd waarvan ik de ingrediënten niet allemaal visueel kan identificeren, vegan is.

Wat is dan het ideaal, bijvoorbeeld op een menukaart? Ik zou zeggen: een subtiele aanduiding van het feit dat het gerecht veggie (vegan) is. Iets waar de mensen die daar naar op zoek zijn (de veggies/vegans dus) niet naast zullen kijken, maar dat anderzijds niet afstoot voor anderen. Dat kan dus een asterisk zijn met onderaan in ‘t klein “veggie”, of een icoontje (zoals EVA’s v-label), maar wellicht best geen aparte rubriek op de kaart.

De wereld verplantaardigen is een kunst, en ook hier, zoals in alles, is het zoeken naar een evenwicht tussen te fel en te soft.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren