Doorgaan naar hoofdcontent

't Is ook nooit goed

Als je iets goeds wil doen, en andere mensen weten wel dat 't iets goeds is, maar doen het zelf niet, dan zijn ze - u kent dat - zeer vrijgevig met kritische opmerkingen. Soms ervaar je zelfs dat eender wat je zegt op kritiek onthaald wordt. Vegetariërs/veganisten krijgen veel vragen naar hun hoofd geslingerd die dienen als lichte uitdagingen. De vraagsteller stelt hen als het ware op de proef. Een typisch voorbeeld is "dood je dan ook geen muggen?". Het is een vraag waarop je moeilijk een juist antwoord kan geven (nog los van wat je effectief doet met die muggen). Antwoord je: "ik laat die ook leven, inderdaad", dan ben je fanatiek. Zeg je: "die ambetanteriken doe ik dood", dan ben je inconsequent. Jawel, het is zo leuk om de persoon die inspanningen doet, dingen te verwijten, en voor wie wil, zijn die niet moeilijk te vinden.

Deze week waren er twee nieuwsberichtjes die me hieraan deden denken. In Canada is momenteel die vreselijke zeehondenjacht bezig. Morrissey - de meat is murder man - weigert in dat land op te treden vanwege die jacht. Het is zijn manier om een statement te maken. De reactie van de Canadese minister van visserij is dat hij gebrainwashed is door dienrechtenorganisaties, geen rekening wil houden met de lokale bevolking die zogezegd niet anders kan dan op zeehonden jagen, enzovoort.

Daartegenover staan de reacties op veganist Bryan Adams, die bezig is aan een tournee in het Canadese Newfoundland, waar dus diezelfde zeehondenjacht doorgaat. De man wordt nu gezien als hypocriet omdat hij zich uitlaat tegen die jacht, maar daar toch gaat optreden.

Morrissey komt niet, Bryan Adams komt wel, en ze krijgen beide kritiek. 't is ook nooit goed :-)







Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren