Doorgaan naar hoofdcontent

Levende gegrillde kreeften en het probleem van de pacifist

Ik loop al een hele dag opgefokt rond. Ik heb vanochtend de beelden gezien van Piet Huysentruyt die - omdat dat zo het lekkerst is - met de glimlach levende kreeften op zijn grill gooit, nadat hij hun poten afgetrokken heeft. En ik moet een en ander van me afschrijven. Bij deze.



De meeste mensen kennen mij als een optimistisch en positief ingesteld individu - sommigen zouden zeggen naïef optimistisch en irritant positief. Ik kan van de vreselijkste dingen de voordelen zien, en ik kan begrip opbrengen voor heel veel. Maar af en toe kook ik, van onmacht en van woede, om zoveel leed en zoveel dommigheid.

Over dat koken wil ik het even hebben. En over wat een pacifist moet doen wanneer hij kookt, wanneer zijn begrip en geduld opgebruikt zijn.

Het probleem is dat kwaad worden weinig helpt. Integendeel: het doet zelfs meer kwaad dan goed. De mensen die echt begaan zijn met dieren - zo begaan dat ze ze niet willen opeten - zijn nog met te weinig om, zelfs als ze allemaal op hetzelfde moment koken - het verschil te maken of een impact te hebben. Wie kwaad wordt, komt minder overtuigend over, gaat vaak beschuldigen en zo anderen tegen zich in het harnas jagen. Dat werkt allemaal zelden of nooit. Het is eventjes een ontlading voor onszelf, maar het zet weinig zoden aan de dijk.

Hetzelfde wat betreft vluchten. Soms denk ik: ik wil naar een andere planeet, of tenminste een onbewoond eiland. Weinig praktische oplossingen. En ook: hoe gaan we de zaken dan vooruithelpen? Ons isoleren staat min of meer gelijk aan opgeven.

En ik begrijp dat sommige mensen voorbij het kookpunt gaan, geen geduld meer hebben en zich helemaal laten gaan. Ze gaan dingen saboteren, vandaliseren… alles om het gevoel te hebben dat ze een verschil maken. Maar ook dat is niet de meest pragmatische oplossing, denk ik.

Zelfs al hadden we de perfecte reclamespot en miljoenen en miljoenen euro's voor prime time advertenties, dan nog zou het niet lukken om van vandaag op morgen de wereld te creëren die we willen.

Ik vrees dat we vooral nog steeds veel begrip en geduld nodig hebben, hoe moeilijk we die soms ook kunnen opbrengen. Ons best doen, het goede voorbeeld geven, een positieve boodschap uitdragen, alternatieven tonen. En een gemeenschap vormen met gelijkgezinden. Tot de dag er is waarop er genoeg mensen zijn die geven om dieren, of om eender wat voor problematiek. De dag waarop het kantelpunt bereikt zal zijn, en genoeg mensen zeggen dat het genoeg geweest is.

Die dag komt. Zeker weten. Nog even volhouden.

PS: je kan je ongenoegen laten weten aan VT4, via smakelijk@vier.be. Of op de facebookpagina van Likoké, het restaurant van PH. Of op de facebookpagina van Smakelijk. Overtref jezelf, en wees begripvol en vriendelijk :-)

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren