Doorgaan naar hoofdcontent

Kweekvlees: Verder kijken dan onze vork lang is

Vandaag werd in Londen het eerste prototype van een kweekvleesburger voorgesteld aan de pers (zie ook De Standaard). Dat dit product nog lang geen commercialiseerbaar item is, belet niemand om heel uitgesproken meningen te hebben over de voor- en nadelen, en zelfs over het nut of de nutteloosheid van in vitro vlees.
Het is blijkbaar een onderwerp dat gevoelig ligt, en misschien nog meer onder vegetariërs. Toen de Amerikaanse dierenrechtenorganisatie Peta een lange tijd geleden een beloning van een miljoen dollar beloofde aan de eerste partij die een volwaardige, in smaak niet van het origineel te onderscheiden in vitro vleeslapje op de markt kon brengen, resulteerde dat blijkbaar in enorm veel interne discussies binnen de organisatie.

Ook onder de veggie enthousiastelingen alhier merk ik veel verdeeldheid over dit experiment (want dat is het momenteel nog steeds). De reacties vallen grosso modo onder te verdelen in drie categorieën: 1. geweldig; 2. interessant, maar niet voor mij; 3. totaal overbodig en geldverspilling (en vies).

Het verschil in meningen valt voor een groot stuk terug te leiden tot de vraag of we vanuit onszelf denken, of vanuit de anderen. Wie zich niet verplaatst in de schoenen van de miljarden mensen die graag een stukje vlees eten, en vooral uitgaat van zijn eigen smaak, verguist en verkettert kunstvlees als een onnatuurlijk iets. Een dier met twee hoofden. Iets dat er niet moet zijn. Overbodig, want iedereen weet toch dat er al genoeg voldoende heerlijke en gezonde plantaardige producten op de markt zijn? Mensen die deze mening zijn toegedaan, hebben vaak ook een hekel aan de meer traditionele vleesvervangers, om min of meer dezelfde reden. Waarom zouden we vlees nabootsen, zo luidt het, als er al vanalles beschikbaar is?

Een andere veggie insteek, daarentegen, is ervan uit te gaan dat de gemiddelde mens niet noodzakelijk hetzelfde denkt als jezelf. Ook bij EVA denken we pragmatisch: kan een product helpen om meer mensen warm te maken voor vegetarisch eten? Kan het een bestaand gat opvullen? Uit onderzoek weten we dat vele (maar zeker niet alle) mensen die vlees eten het wel degelijk appreciëren wanneer een vleesvervanger smaakt naar, voelt als, ruikt naar, klaargemaakt wordt als... vlees.
We hebben zeker een heel aantal bedenkingen bij de ontwikkeling van kunstvlees (zie EVA's standpunt), maar dat het overbodig of nutteloos zou zijn, valt daar niet onder. Nog steeds zijn er in de meeste westerse landen niet meer dan drie à vier procent vegetariërs. Een heel groot deel van de bevolking is dus nog niet op de kar gesprongen. Dat komt gedeeltelijk doordat ze niet of nauwelijks geïnformeerd zijn over de nadelen van vleesconsumptie en voordelen van vegetarisch eten, maar ook doordat ze hun gading niet vinden in het aanbod. Er zijn dus nog grote gaten in de markt. Om die gaten op te vullen, is het noodzakelijk om goed te luisteren en te kijken naar wat de consument wil.

We moeten, met andere woorden, verder kijken dan onze eigen vork lang is. Want de evolutie naar een meer plantaardige toekomst is veel belangrijker dan onze persoonlijke smaken en voorkeuren.

Reacties

  1. Zoals altijd waardeeer ik jouw evenwichtige beschouwing van zo'n tegenstrijdige onderwerp. Ik vrees er wel een beetje voor de bereidheid van de gemiddelde vleeseter om zulke producten een kans te geven. Als het een kans heeft om te slagen als product, zal het wel door een substantieel lagere prijs dan echt vlees moeten zijn, en dat is wel voor heel lang in de toekomst, zou ik denken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik heb de introductie gezien en toen werd door iemand uit de zaal gevraagd hoe het zat met ijzer en vitamines in het Kweekvlees. Antwoord: "Dat was nog niet onderzocht."

    Ook hier vraag ik mij af waardoor dit kweekvlees wordt gevoed. Er zal vast een bron van aminozuren/eiwitten moeten worden aangeboord.

    En hoe wordt het kweekvlees voorzien van de nodige kleur-, geur- en smaak? Voordat er bietenrood aan toegevoegd was, zag het er uit als een soort spaghetti.

    De voorproevers vonden het een beetje smakeloos. Zout en peper ontbrak. Zouden McDonalds-hamburgers ook smakeloos zijn zonder toegevoegde middelen?

    Er is nog een lange weg te gaan. Maar toch fijn dat in de media de discussie "wel/geen vlees" weer is aangezwengeld.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. In onze blog een overzicht van de standpunten van verschillende vegetarische organisaties over kweekvlees, en ook onze mening

    http://www.veggieleven.be/2013/kweekvlees-de-toekomst-is-niet-zo-plantaardig/

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren