Doorgaan naar hoofdcontent

Kobe Desramaults en de veggie focus

Wie de wereld een tikkeltje beter wil maken, moet constant keuzes maken in waar hij de focus op legt. Je ziet de hele tijd hoe die wereld niet beantwoordt aan je ideaal, maar terzelfder tijd zie je ook inspanningen in de goede richting. Bij zo'n kleine stapjes zijn er dan in mij altijd twee stemmen die vechten: de stem die wil aanmoedigen, en de stem die wil aantonen hoe inconsequent en onvoldoende dat stapje wel is.

Een concreet voorbeeld. Deze zaterdag stond in De Standaard Weekblad een dubbelinterview met acteur Johan Heldenbergh en jong kooktalent Kobe Desramaults. Het stuk ging voor een groot deel over koken en eten. De kok laat zich op een bepaald moment ontvallen dat hij geen paardenvlees eet, uit principe. Elders vraagt de acteur aan de kok: "Ben je vegetariër?" De kok antwoordt:

"Nee, maar mijn vriendin wel, sinds kort. Daardoor eet ik zelf ook minder vlees. En in het restaurant probeer ik gaandeweg minder jonge dieren te gebruiken. Dieren pas opeten nadat ze een mooi leven hebben gehad. We kopen alleen nog rundvlees van koeien die eerst als melkkoe hebben gediend, en we experimenteren nu om de specialiteit van duif met oude duiven te bereiden." (Waarop Heldenbergh antwoordt: "Ik denk dat onze kinderen allemaal vegetariër zullen worden. Het is ecologisch niet meer houdbaar, al dat vlees.").

Duizend argumenten flitsen op dat moment door mijn brein. Is het dan ok om oude dieren te doden voor smaak? En hoe oud moet een dier zijn eer we vinden dat 't een mooi leven heeft gehad? Wat is uberhaupt een mooi leven? Is het niet moeilijk om met dit bewustzijn een min of meer klassiek (i.e. niet vegetarisch) restaurant open te houden? Waarom niet meteen de lijn doortrekken? Heeft zijn vriendin hem dat niet uitgelegd. Enzvoorts, enzovoorts.
Redenen genoeg, volgens het ene stemmetje, om de brave man van inconsistentie en erger te beschuldigen dus.

Maar evenzoveel redenen om blij te zijn, om hem aan te moedigen, zoals de andere stem zegt. Redenen om te denken dat dat al heel mooie stappen zijn. Zeker voor een chef die wellicht een klassieke koksopleiding heeft gehad waar plantaardig koken niet aan bod kwam. En altijd is er de gedachte dat ik er destijds zelf  tien jaar heb over gedaan om vegetariër te worden. (En ten slotte, terwijl ik denk en schrijf: opletten om niet paternalistisch en ik-ben-er-al-en-jij-nog-niet over te komen.)

Ik ben geen optimist van nature denk ik. Maar ik geloof dat optimisme een morele plicht is. En dat mensen aanmoedigen en bedanken om de stappen die ze zetten, de beste resultaten geeft voor iedereen.

Ik kijk even op het menu van In de Wulf, Kobe Desramaults restaurant, en ik zie wel wat veggie opties tussen het aanbod. Onderaan staat: "heeft u speciale wensen, allergie, vegetarisch..." Laat het ons weten. Dat zal ik es doen, bij gelegenheid.

Reacties

  1. Kobe is zelf jarenlang vegetarier geweest, overtuigd, en diehard zelf, maar ja, hij was toen volgens hemzelf nog jong... en toen hij de smaak van 'n biefstuk proefde was hij verkocht zegt hij... Mja, ik heb het er nog steeds moeilijk mee dat hij opnieuw vlees eet, en zo pronkt op foto's met z'n vlees...
    Mensen die opnieuw vlees eten, ik zal ze nooit begrijpen...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. zo herkenbaar, die twee stemmetjes... Bij een initiatief als "donderdag veggiedag" moet ik spontaan denken: stel dat de vrouwenbeweging ook zo'n dag kan invoeren, één dag in de week eens niet op je vrouw slaan...

    maar inderdaad, als je resultaatgericht denkt moet je aanmoedigen i.p.v. kritiek geven... en ook niet betweterig overkomen.

    Helaas ben ik van nature negatief én betweterig, ik heb nog een lange weg te gaan!
    EVA slaagt er dan weer wonderwel in waarvoor dank!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Blijf maar voor het optimische pad gaan, Tobias, het siert jou en is altijd een van de sterke punten van EVA geweest. Zoals het oude gezegde: You catch more flies with honey than with vinegar!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Kan je eigenlijk in De Vitrine veggie krijgen, iemand ervaringen mee??

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @ Josie: ja hoor, Vitrine is veggie-friendly. Bij het reserveren gewoon op het formulier vermelden dat je vegetarisch bent en alles wordt aangepast. Ik ben er al gaan eten met pescatariërs en die hadden er eigenlijk spijt van dat zij ook niet veggie gekozen hadden ;-) Ik ben fan! Aanrader

    BeantwoordenVerwijderen
  6. @ Josie: ja hoor, Vitrine is veggie-friendly. Bij het reserveren gewoon op het formulier laten weten dat je veggie bent en het menu wordt aangepast. Ik ben er al gaan eten met pescatariërs in de groep en die hadden er spijt van dat zij ook niet veggie gekozen hadden. Ik ben fan. Aanrader!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Dieren doden als ze een goed leven hebben. Je kan ze toch beter doden als ze een martelgang in het vooruitzicht hebben?

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren