Doorgaan naar hoofdcontent

De laatste legbatterij

Zoals in vele landen zaten tot voor kort ook in België de meeste legkippen in batterijkooien. Die zijn eindelijk, definitief en effectief verboden (wegens niet diervriendelijk) vanaf eind juli 2012 (na een lange overgangs- en gedoogperiode). De overstap naar nieuwe systemen (zoals verrijkte kooien, scharrelstallen of stallen met vrije uitloop) vereist extra investeringen van de kippenboer, en niet iedereen is bereid die te doen. Dergelijke mensen houden er dan gewoon mee op. Maar wat met de kippen? Hun eieren moeten na 1 augustus gewoon vernietigd worden, dus er is geen reden om hen te houden. De boer moet er dan massaal vanaf...

Vorige zaterdagnamiddag reden we naar vermoedelijk een van de laatste legbatterijen in België, voor een soort “opruimactie”. Solden zijn het hier echter niet: terwijl zo’n afgedankte kippen in het slachthuis 10 eurocent per dier opbrengen, worden ze hier bij wijze van spreken tegen woekerprijzen verkocht: mensen die kippen willen opvangen moeten tot anderhalve euro betalen - nog steeds niet veel voor een dierenleven, maar zo’n 1500% meer dan wat ze commercieel waard zijn dus.
Reddingsacties zoals deze, die spontaan op touw gezet worden wanneer een legbatterij de deuren definitief zal sluiten, bewijzen dat er voldoende mensen zijn die een hart hebben voor deze erbarmelijke schepseltjes. Hoewel... Tot onze verbazing was niet iedereen daar in de rij aan het wachten met dezelfde bedoelingen. Twee vrouwen waren aan het bespreken hoe kip het best klaargemaakt wordt. En blijkbaar waren ook restaurateurs van de partij om goedkoop vlees op de kop te tikken. Ook amusementsparken met roofdieren zoals krokodillen weten de legbatterijen te vinden om de magen van hun publiekstrekkers te vullen.

Gelukkig hebben de meeste mensen in de rij voor zover we kunnen zien en horen wel kipvriendelijke bedoelingen. Wanneer de eerste dieren in bakken de batterij uitgedragen worden, is het even schrikken. Iedereen weet dat een batterijkip niet makkelijk een schoonheidswedstrijd zal winnen, maar deze dieren zijn er nog erger aan toe dan verwacht. In de batterijen veranderen gezonde hennen van 4,5 maand oud op nog geen negen maanden tijd in kale scharminkels met een gezwollen buik en bloedarmoede. Niet alle dieren overleven trouwens die negen maand, en zelfs in scharrelkippenbedrijven rekent men op een uitval van vijftien procent. Wanneer af en toe een kip opduikt met opvallend veel pluimen is dat omdat de meeste van haar celgenootjes vrij vroeg gestorven zijn en zij op die manier meer plaats kreeg. Ook de vele antibiotica die de kippen via het voer toegediend krijgen, dragen ertoe bij dat ze de abominabele omstandigheden toch lang genoeg kunnen uitzitten. Het plotse wegvallen ervan zal sommigen misschien fataal worden. Voor de dieren die overleven zal het een paar maanden duren voor ze er weer als ‘echte’ kippen uitzien en het zal nog langer duren eer ze vertrouwen krijgen in mensen en niet meer gaan opvliegen en krijsen wanneer mensen in de buurt zijn. Maar met goede voeding, echt zonlicht, een zandbadje en een beetje aandacht is er veel kans dat het uiteindelijk goedkomt.

Het wachten in de rij duurt ons iets te lang en we besluiten dus mee te helpen om de kratten naar buiten te dragen. Op die manier kunnen we de batterij eens met onze eigen ogen zien. En meteen vraag je je af hoe mensen zoiets konden uitvinden en hoe dit kan bestaan. Het antwoord moet zijn: vooral doordat dergelijke toestanden voor de meeste mensen onzichtbaar zijn. Want bij de aanblik van deze donkere stallen met hun duizenden ellendige bewoners zegt ieder weldenkend mens: nee, dit gaat te ver. De piepkleine kooien vormen eindeloze rijen in verschillende etages. De hennen kunnen er nauwelijks in bewegen en staan er continu op draadgaas. Opdat ze nog meer eieren zouden leggen, wordt hun dag en nachtritme gemanipuleerd met kunstlicht.
Gelukkig dat dit verbod er is. Niet enkel voor de kippen: ook voor ons mensen. De legbatterij is een systeem beneden onze waardigheid. Als we in de toekomst foto’s zullen zien, zullen we ons afvragen hoe wie ze in hemelsnaam ooit goedkeurde.

Wanneer we aan de beurt zijn en moeten zeggen hoeveel kippen met ons meegaan, valt onze blik op de dieren die nog in de kooien zitten in het begin van de stal. Deze zullen niet aan de beurt komen vandaag en eindigen hoogstwaarschijnlijk in het slachthuis. Er zijn er eenvoudigweg te veel.
Alles moet snel gaan en de dieren worden ruwweg in kratten en dozen gepropt. We hopen dat er geen zijn die breuken oplopen, en laten ze in de auto uit de dozen - ze zaten te dicht op elkaar gepakt en er was kans dat sommigen zelfs de autorit niet zouden overleven. 36 leghennen in onze auto zorgen voor een minder aangename geur, maar dat is maar een klein ongemak.

Na een behandeling tegen parasieten en het knippen van de nageltjes mogen de dieren thuis hun eerste pasjes zetten. Alles is nieuw en de schriele zombies beginnen vrij snel stuk voor stuk te ontwaken en te ontdekken hoe de wereld echt is. Een beetje scharrelen in de aarde, met de bek op verkenning gaan, stro oppikken voor een nest, allemaal dingen die ze nooit eerder gedaan hebben. 
De volgende morgen horen we ze gezellig kakelen. Zijn ze plannen aan het maken voor hun nieuwe leven?
Bekijk meer foto's

Reacties

  1. Veel plezier met je kippen; bedankt om deze wezentjes een tweede kans te geven.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dag Tobias,
    Ik zou dit graag op de JGI Belgium en Sunbeams website willen plaatsen om mensen aan te sporen kippen een mooi pensioen te geven. Hoe vinden ze het gemakkelijkst een uitverkoopadres in hun buurt? Vooral voor Engelstalig publiek van Sunbeams zou het een eenvoudige link moeten zijn...
    Alvast bedankt en laat ons weten wanneer ze hun veertjes terug hebben !
    Groetjes
    Ilke

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Waar kan ik zo'n legbatterij vinden die zijn kippen wegdoet? Wij willen er ook wel een paar een tweede kans op een mooi leven geven. Goed gedaan Tobias!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. wie nog kippen wil huisvesten kan contact opnemen met www.redeenlegkip.nl of met www.dierzoektmens.be

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren