donderdag 8 maart 2012

It’s a man’s world… jammer genoeg

Ter gelegenheid van vrouwendag.
Waarschuwing: onderstaande tekst is niet verstoken van veralgemeningen en clichés.

Ik heb drie indrukken. Nummer één: dat de wereld nog altijd vooral door mannen bestuurd wordt. Twee: dat hij er heel wat beter zou uitzien als dat niet het geval was. Drie: dat vrouwen eigenlijk een stuk minder geïnteresseerd zijn dan mannen om hem te besturen.

Een en twee zullen wellicht op weinig protest stoten. Drie is wat anders. Geen idee wat de feministen van mijn statement denken, maar voor mij is het redelijk duidelijk dat vrouwen gemiddeld minder ambitieus zijn dan mannen. Dat is goed en dat is niet goed. Goed, omdat ze minder ambitieus zullen zijn om, in een zoektocht naar macht en geld, de wereld verder de vernieling in te helpen. Niet goed, omdat ze dan ook niet zo snel geneigd zullen zijn om door te stoten naar hoge structurele beleidsniveaus in overheden of organisaties om de dingen ten goede te keren. Mannen doen dat allemaal wel. Te veel, te snel, en met te weinig scrupules.

Twee belangrijke opmerkingen, voor er mensen kwaad worden. Ten eerste: het is voor vrouwen ongetwijfeld een stuk minder evident om "hoger" (wherever that may be) te geraken. De maatschappij maakt 't vrouwen moeilijker dan mannen (de situatie met de kinderen is wellicht de belangrijkste factor hier, maar er zijn er ongetwijfeld nog). Ten tweede nog iets over die ambitie. Een gebrek aan ambitie klink wellicht negatiever dan ik het bedoel. Een gebrek aan ambitie heeft ook mooie kanten. Want ambitie komt voor een groot stuk neer op de drang om zichzelf te bewijzen, een zoektocht naar erkenning, naar status ook. Ik kan me vergissen, maar ik zie dat allemaal meer in mannen dan in vrouwen. En het zou mooi zijn voor vrouwen als ik gelijk had, want een hang naar erkenning, dat is eigenlijk maar iets vervelends - iets waar ik alvast ooit hoop van af te geraken - binnen tienduizend levens, wanneer ik verlicht ben?

Ondertussen zijn er nog steeds veel meer vrouwelijke veggies dan mannelijke, en telt EVA telt meer vrouwelijke vrijwilligers en vrouwelijke medewerkers dan mannelijke. Zijn vrouwen meer empathisch? Kunnen ze zich beter identificeren met minderheids- en onderdrukte groepen, ook van de niet menselijke soort? De reden doet er weinig toe. Ze zijn met meer, en het zou leuk zijn als er meer onder hen sneller en massaler hun ladder zouden uithalen.

Vandaar mijn oproep aan vrouwelijke veggies, natuurbeschermers, sociale helpers, en gewoon iedereen met een groot hart: wees niet tevreden met je eigen leuke, goede ding doen in je directe omgeving, maar val aan, stoot door, klim op, move up. Droom grote dromen. Onze aarde heeft hulp nodig, en ze is veel te mooi en te waardevol om haar enkel aan mannelijk leiderschap over te laten.