Doorgaan naar hoofdcontent

It’s a man’s world… jammer genoeg

Ter gelegenheid van vrouwendag.
Waarschuwing: onderstaande tekst is niet verstoken van veralgemeningen en clichés.

Ik heb drie indrukken. Nummer één: dat de wereld nog altijd vooral door mannen bestuurd wordt. Twee: dat hij er heel wat beter zou uitzien als dat niet het geval was. Drie: dat vrouwen eigenlijk een stuk minder geïnteresseerd zijn dan mannen om hem te besturen.

Een en twee zullen wellicht op weinig protest stoten. Drie is wat anders. Geen idee wat de feministen van mijn statement denken, maar voor mij is het redelijk duidelijk dat vrouwen gemiddeld minder ambitieus zijn dan mannen. Dat is goed en dat is niet goed. Goed, omdat ze minder ambitieus zullen zijn om, in een zoektocht naar macht en geld, de wereld verder de vernieling in te helpen. Niet goed, omdat ze dan ook niet zo snel geneigd zullen zijn om door te stoten naar hoge structurele beleidsniveaus in overheden of organisaties om de dingen ten goede te keren. Mannen doen dat allemaal wel. Te veel, te snel, en met te weinig scrupules.

Twee belangrijke opmerkingen, voor er mensen kwaad worden. Ten eerste: het is voor vrouwen ongetwijfeld een stuk minder evident om "hoger" (wherever that may be) te geraken. De maatschappij maakt 't vrouwen moeilijker dan mannen (de situatie met de kinderen is wellicht de belangrijkste factor hier, maar er zijn er ongetwijfeld nog). Ten tweede nog iets over die ambitie. Een gebrek aan ambitie klink wellicht negatiever dan ik het bedoel. Een gebrek aan ambitie heeft ook mooie kanten. Want ambitie komt voor een groot stuk neer op de drang om zichzelf te bewijzen, een zoektocht naar erkenning, naar status ook. Ik kan me vergissen, maar ik zie dat allemaal meer in mannen dan in vrouwen. En het zou mooi zijn voor vrouwen als ik gelijk had, want een hang naar erkenning, dat is eigenlijk maar iets vervelends - iets waar ik alvast ooit hoop van af te geraken - binnen tienduizend levens, wanneer ik verlicht ben?

Ondertussen zijn er nog steeds veel meer vrouwelijke veggies dan mannelijke, en telt EVA telt meer vrouwelijke vrijwilligers en vrouwelijke medewerkers dan mannelijke. Zijn vrouwen meer empathisch? Kunnen ze zich beter identificeren met minderheids- en onderdrukte groepen, ook van de niet menselijke soort? De reden doet er weinig toe. Ze zijn met meer, en het zou leuk zijn als er meer onder hen sneller en massaler hun ladder zouden uithalen.

Vandaar mijn oproep aan vrouwelijke veggies, natuurbeschermers, sociale helpers, en gewoon iedereen met een groot hart: wees niet tevreden met je eigen leuke, goede ding doen in je directe omgeving, maar val aan, stoot door, klim op, move up. Droom grote dromen. Onze aarde heeft hulp nodig, en ze is veel te mooi en te waardevol om haar enkel aan mannelijk leiderschap over te laten.

Reacties

  1. Tobias, ik ben een jonge, veggie vrouw en voel me geenszins aangevallen door je betoog. Een genuanceerde en vooral geïnteresseerde houding wordt geapprecieerd. Ik begrijp helemaal wat jij allemaal schrijft en toch voel ik me als licht-ambitieuze vrouw niet geroepen om in die hogere functies te gaan kruipen. Ik draag echt liever op mijn eigen, unieke manier mijn steentje bij. En dat hoeft niet aan het hoofd van een groot bedrijf/organisatie. Hoewel ik dit ook niet uitsluit maar het is geen doel op zich. Ik wil vooral tijd om van het leven te genieten en als ik daarnaast ook een beetje kan helpen aan een betere wereld is dat mooi meegenomen. Bottom-Up werkt voorlopig goed voor mij.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. mja, misschien had ik die ambitie niet moeten veralgemenen tot "hoger op geraken in een bedrijf" (of organisatie). eigenlijk bedoel ik meer algemeen: structurele impact hebben.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. mooi dat ge ook aandacht hebt voor feminisme...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ambitie ligt bij iedereen anders: heb ook ambities, maar idd niet om hogerop te geraken, toch niet op carrière-gebeid. Zoals Nele het omschrijft "Ik wil vooral tijd om van het leven te genieten en als ik daarnaast ook een beetje kan helpen aan een betere wereld", dat op zich is ook een ambitie, het hoeft dus niet noodzakelijk iets met werk te maken hebben en in Nele haar ambitie, vind ik mij volledig in terug ;o)

    PS: je kan ook "hogerop" geraken in het leven, door gewoon een beetje meer open-minded te worden, maakt je altijd slimmer!

    BeantwoordenVerwijderen
  5. mijn mening, simplistisch gesteld: als iedereen zou doen zoals jullie (cristina, nele) dan is dat natuurlijk genoeg. maar aangezien de grote hoop niet zo handelt, zijn er serieuze iniatieven nodig die die grote massa mensen in beweging zet. en daar is wel noem het wat je wil (ambitie, leiderschap, bewijsdrang :-) voor nodig.

    dat van het leven genieten en hetgeen waarover ik spreek hoeven elkaar trouwens toch niet uit te sluiten?

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Neen, tuurlijk niet. En idd, grote hoop in gang steken, nooit gemakkelijk. Ze moeten er zelf van overtuigd zijn/geraken. Dat kan door te laten zien dat het mogelijk is.

    En dank voor het compliment ;o)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik begrijp je oproep volledig en zie ook geen oplossing daarin voor dit specifiek punt. Hetgeen ik wel zou willen zeggen dat alle veggie minded mensen meer openbaar zouden moeten opkomen voor hun ideeën. Wat mij betreft gaat het niet meer om een persoonlijke keus maar om een maatschappelijke kwestie. En misschien gaan vrouwen zich daar minder direct durven uitspreken omdat onze maatschappij inderdaad nog heel patriarchaal is. Ten slotte persoonlijke gaat het over een plicht die ik als dierenvriend heb: helpen aan het bewust maken dat vrede in het bord begint. Ik ben er ook van overtuigd dat zoals Carol Adams het aantoont: zolang het vrouwelijke lichaam als object in de publiciteit zal behandeld worden en dat vrouwen dat ergens toelaten (ten minste degene die kans hebben om er iets aan te doen) diezelfde vrouwen niet eens opkomen voor de rechten van andere vrouwen op deze planeet en zich enkel bezig houden met shoppen (manier van spreken) gaan we er moeilijk eruit geraken. Alles begint met het opvoeden. Geef geen dier aan een kind om te eten, hij zal het nooit later uit zijn eigen doen.

      Verwijderen
  7. Mooie post en mooie comments!

    Ik denk dat vrouwen vaak wel 'ambitie' hebben, maar dit onbewust onderdrukken omdat er heel wat negatieve connotaties aan een vrouw aan de top vasthangen. Sommige vrouwen zullen tevreden zijn als ze iets kleins verwezenlijken (zoals Nele, Cristina en mezelf). Als een andere vrouw iets groter verwezenlijkt, zal er veel sneller commentaar op komen van de buitenwereld; door groep a wordt ze als voorbeeld gesteld en door groep b/c/d/... wordt ze gezien als een onvrouwelijke vrouw/ een bitch/ een waardeloze moeder/ ... Misschien dat dit bewust of onbewust een rem zet op de ambitie van veel vrouwen?

    Het hangt allemaal zoveel af van de samenleving waarin je opgroeit en hoe je zelf opgevoed wordt... Er moet nog zeer veel veranderen voor vegetarisme door iedereen als een volwaardig dieet gezien wordt en voor mannen, vrouwen, x ècht gelijk behandeld worden.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. @Sara: dat "groter" is weer subjectief. Ik zie wat ik doe (ik ben veggie, heb StyleMeGreen opgericht, geef workshops, ... doe dit in bijberoep, daarnaast werk ik voor een milieuvereniging) al als groot genoeg, vind nog perfect het evenwicht tussen werk en vrije tijd. Vindt iemand anders haar gelukkig in iets anders, is dat dan weer groots voor die persoon. Dat kan niet gemeten worden, dat moet ieder voor zich uitmaken. Groot is niet noodzakelijk een hoge functie hebben in een mannenwereld. Versta mij niet verkeerd: die vrouwen met zulke functies zijn ook nodig hoor! Ze kunnen overal thuishoren en daar is niets mis mee.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren