Doorgaan naar hoofdcontent

Zure Boerenbond


En het is weer tijd om het nog eens te hebben over onze vrienden van de Boerenbond. Vorige week Donderdag (veggiedag) voerde EVA een - al zeggen we 't zelf - toffe, ludieke actie rond vleesvermindering: we overtuigden slagerij Aula - de grootste van Gent - om speciaal voor die dag een heel uitgebreid assortiment vegetarische producten in hun toonbank te leggen. Maaike Neuville, slagersdochter uit Van Vlees en Bloed (en in 't echt vegetariër) was vriendelijk ingegaan op ons verzoek om de klanten te bedienen. De toog zag er (als we 't alweer zelf mogen zeggen) fantastisch uit. Net echt! Worsten, salami, satés, vol-au-vent... alles wat je maar wil (pleeeease kom me deze keer es niet af met dat anti-vleesvervanger verhaal, ok?).

Onze boodschap? Ook de slager kan een graantje meepikken en meesurfen op de trend naar minder vlees. Misschien kan die een aanbieder worden van dierlijke zowel als plantaardige eiwitten? Slager Dekeyzer was er ook alvast voor te vinden - hij heeft, zo zeiden we al schertsend, duidelijk meer hersens in zijn hoofd dan in zijn toog.

Kortom, een geweldige actie, die alweer op de nodige persaandacht mocht rekenen (zie bvb De Standaard). 's Avonds organiseerden we een vertoning van de Belgische documentaire LoveMeaTender, die 's die middag ook al in de senaat was vertoond.

VILT schreef een stukje, met daarin de reactie van de boerenbond - bij monde van woordvoerder Anne-Marie Vangeenberghe - op zowel onze actie als de film. Mevrouw Vangeenberghe verwijt de stad Gent mediageil te zijn en warm en koud tegelijk te blazen. Over LoveMeaTender meent ze dat het opnieuw geen objectieve film is geworden: de kijker zou geen duidelijkheid krijgen over de oorsprong en het tijdskader van de beelden. Uit goede bron weten we overigens dat de filmmakers in geen enkele van de Belgische bedrijven waar ze toegang vroegen, mochten filmen.
En dan nog een veralgemening (de woordvoerdster heeft de film vermoedelijk niet zelf gezien): "Volgens Vangeenberghe miskennen dergelijke films bovendien de voedingswaarde van vlees als bron van makkelijk opneembare eiwitten, vitaminen en mineralen," aldus VILT.

We moeten natuurlijk enige ruimte laten voor het feit dat we de woorden van mevrouw Vangeenberghe lezen door de filter van de journalist, maar toch: als de neerslag een beetje naar de geest is van wat de Boerenbond vindt, dan kunnen we hun reactie als redelijk zuur bestempelen. Wat ons betreft is LoveMeaTender een zeer gematigde film, waarin wellicht vele van de "minder flexibele" vegetariërs ontgoocheld zullen zijn. Er wordt geen pleidooi afgestoken tegen vlees (het woord vegetarisme of vegetariër komt er nauwelijks in voor), maar er wordt eenvoudigweg aangetoond dat het huidige systeem van dierlijke productie niet kan zorgen voor het voeden van 9 miljard mensen op een duurzame, gezonde en diervriendelijke manier. Dat is blijkbaar iets wat de Boerenbond nog steeds niet onder ogen wil zien, en dat is jammer.

Vegetarische acties bij de slager en de vertoning van een film die zelfs een aantal voorbeelden geeft van "diervriendelijk" vlees: ondergetekende vegetariër zou bijna gaan denken dat ie zichzelf aan het verloochenen is, met zoveel geleidelijkheid en compromissen. Maar nog kan het de Boerenbond niet bekoren. Niet dat we het daarvoor doen, maar toch: al lang stellen we de Boerenbond voor om samen te kijken hoe we tot geleidelijke en zachte verandering kunnen komen. Zogezegd wil Piet Vanthemsche de uitdaging aangaan, maar daar is in de praktijk weinig van te merken (op mijn vraag tot publieke dialoog alvast nog steeds geen antwoord). Van warm en koud tegelijk blazen gesproken.

VILT, tenslotte, schrijft: "Dat weerhoudt EVA er niet van om een uitgesproken pleidooi voor vegetarisme te voeren en mensen argumenten aan te reiken om geen vlees meer te eten." En dat terwijl onze hele werking en communicatie tegenwoordig is opgebouwd rond Donderdag Veggiedag. Niet dat vegetarisme ons ideaal niet is - daar moeten we niet flauw over doen - maar we kiezen voor een zachte, geleidelijke en positieve weg, waarbij we alle steakholders proberen te betrekken.

Ach ja, die mensen willen natuurlijk ook maar hun boterham verdienen. Maar moet daar nu altijd beenhesp op liggen?

Reacties

  1. noot: ik werd er ondertussen van verzekerd dat de woordvoerder de film wel degelijk zelf heeft gezien.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. kunnen we hun reactie als redelijk zuur bestempelen. Wat ons betreft is LoveMeaTender een zeer gematigde film, waarin wellicht vele van de "minder flexibele" vegetariërs ontgoocheld zullen zijn.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren