Doorgaan naar hoofdcontent

Boerenbond noemt te veel vlees eten ‘zonde’

U las het goed: vlees eten is geen zonde, te veel vlees eten wel, zo stond te lezen in een persbericht van Boerenbond-Limburg van deze week. Het is nogal een onhandige slogan om de Donderdag Veggiedagcampagne aan de kaak te stellen. Dit keer was de stad Hasselt het doelwit. Vorig jaar was Boerenbond-Leuven al in actie getreden door tijdens de gemeenteraad “lekkers van eigen bodem” (lees: vlees) aan te bieden aan de gemeenteraadsleden, en wel terwijl aldaar gediscussieerd werd over het al dan niet ondersteunen van Donderdag Veggiedag. De stad Leuven ondersteunt die campagne voorlopig nog niet, maar dat is wel het geval in Hasselt, waar schepen en arts Toon Hermans zich erachter. Dit dus tot groot ongenoegen van de Boerenbond, die hier niet zoveel heil in ziet.
De vraag is alleen: waarom niet? Waarom is een campagne die ijvert voor één dag in de week zonder vlees (of vis) zo’n doorn in het oog van de boerenorganisatie? Zeker als zij – zoals bleek uit hun persbericht – te veel vlees eten een zonde vinden en dat zelfs Boerenbondvoorzitter Piet Vanthemsche vindt dat we inderdaad te veel vlees eten?
Het antwoord is wellicht niet ver te zoeken: men is bang dat Donderdag Veggiedag werkt. En dat het niet bij één dag zal blijven. Stel je voor dat de brave burgers de smaak van veggie te pakken krijgen, en vervolgens ook op dinsdag, en dan op woensdag veggie gaan eten… dan zitten de boeren binnen de kortste keren – zo horen we redeneren – zonder werk. Dus ten strijde tegen die Veggiedag dan maar, en wel met het eeuwenoude argument van het opgestoken vingertje: ‘we moeten de mensen de vrije keuze laten’. Alsof het de bedoeling is mensen te verbieden vlees te eten. Nee, dat willen zélfs die vegetariërs niet doen, zélfs niet op donderdag.
Kan er es iemand de Boerenbond geruststellen en uitleggen dat het allemaal niet zo’n vaart zal lopen? En kan er iemand hen de absolute noodzaak uitleggen van minder vlees eten? En het feit dat, als we het daarover eens zijn, er effectief een campagne – en een grote – zal nodig zijn om vleesvermindering te realiseren? Zo’n campagne moet – zoals alle campagnes voor gedragsverandering – leuk en uitdagend zijn. Met een oproep als ‘eet kleinere porties vlees’ valt marketinggewijs geen bal aan te vangen. Met een veggiedag wel. En als we echt vinden dat te veel vlees eten een zonde is, laat staan niet goed is voor onze gezondheid en die van onze planeet, dan moeten we echte actie ondernemen, en niet doen alsof we een oplossing zoeken terwijl we ondertussen toch maar liefst alles bij het oude laten.

Reacties

  1. Wat ik echt niet begrijp is dat de Boerenbond toch ook de groentenboeren vertegenwordigt??? Zouden ze niet, in de plaats van zich zo defensief op te stellen, beter Donderdag Veggiedag zien als een opportuniteit om de groenteboeren een duw in de rug te geven?

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Go Tobias!
    Indeed, de tijd van zeveren is voorbij, dat territoriumgedrag helpt niemand vooruit.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Met hormonenkoeien valt natuurlijk meer geld te verdienen dan met tomaten.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren