Doorgaan naar hoofdcontent

Geen Belet

We blijven in de sfeer van de politiek - hoe kan het ook anders, dezer dagen.
Ivo Belet (CD&V) is nog zo'n clevere tiep. In een interview in Knack krijgt hij de vraag voorgeschoteld 'In hoeverre is het landbouwbeleid al groener geworden?'
Zijn antwoord: 'ik denk dat we al heel veel hebben bereikt. Maar je blijft natuurlijk met bepaalde problemen zitten, zoals de CO2-uitstoot bij de veestapel.'

De heer Belet is daar tenminste al van op de hoogte. Het vervolg is echter minder:

'Het is niet onze taak om te zeggen dat we de veestapel moeten afbouwen, zoals de groenen zeggen, en dat we minder vlees moeten eten. We moeten ons veeleer toeleggen op onderzoek naar nieuwe veevoeders.'

Right.
Nieuwe veevoeders, daar gaan we er niet mee komen. Maar daar gaat 't niet over. Vraag is, waarom zegt de heer Belet dat dat veestapel afbouwen of vleesconsumptie verminderen niet 'onze taak' is (we nemen aan dat hij bedoelt 'de taak van de politiek over overheid', niet 'de taak van de CD&V maar wel van Groen). Ik keer terug naar de vraag uit mijn vorige post. Waarom is het wél de taak van de overheid om te sensibiliseren rond energie of transport, maar niet rond vlees? Is er een rationale argumentatie hier die ik niet zie? Ik val in herhaling, beste lezers, maar er heeft dan ook maar één persoon gereageerd op mijn vraag van gisteren en ik heb wat mij betreft nog geen afdoende verklaring gezien :-)

Of weet de heer Belet zelf ook dat (zoals ik denk) deze argumentatie nergens op slaat en gebruikt hij ze gewoon als excuus voor een andere reden die hij liever niet vertelt - ik heb het dan uiteraard over de economische belangen die hij mogelijks verdedigt en waaraan hij niet wil tornen? Misschien zijn er wel mensen die ter goeder trouw (omdat ze er niet te diep over nagedacht hebben) een onderscheid denken te zien tussen vlees (wel privé-sfeer) en energie en autorijden (geen privésfeer) maar ik vermoed dat 't in de meeste gevallen over het verdedigen van bepaalde belangen gaat. 't Is immers zo dat er, binnen het domein voeding, wél openheid is voor het koop-lokaal-en-seizoensgebonden argument. Waarom? Daar doen we niemand kwaad mee. Integendeel, we steunen er onze boeren mee. Never mind (en geen belet) dat lokaal en seizoensgebonden kopen wel lovenswaardig is, maar qua duurzaamheid relatief onbelangrijk is in vergelijking met het vleesarme aspect. Als je de levenscyclus van een product bekijkt, komt de meeste impact van de productie. It's the meat, not the miles.

En tenslotte nog wat andere lectuur. Is dit plantaardige toekomstscenario zo onrealistisch?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren