Doorgaan naar hoofdcontent

Carrotmobbing!


Er is een nieuw fenomeen in activisme-land: carrotmobbing. De filosofie is op zijn minst interessant, en ontstond in - hoe kan het ook anders - California. Ze gaat zo: overheden zetten zich lang niet genoeg in voor de grootste bedreiging die de mensheid ooit heeft gekend (da's global warming, duh). Wie heeft er nog macht in zijn handen om iets te veranderen? Juist, jij! Wij! De consument. Wat als de oplossing lag in het feit dat bedrijven ALLES doen voor geld? Iedereen consumeert, maar we moeten onze consumptie beter en doelgerichter organiseren. Dus, wat was het geniale idee van een paar Amerikaantjes? We gaan winkels vragen hoeveel ze bereid zijn te investeren in de energie-efficientie van hun zaak, in ruil voor een hogere omzet. De hoogste bieder wint, en naar die zaak trekken we met z'n allen, als een 'mob', om samen de omzet te verhogen. Iedereen wint: de consument, het bedrijf, de planeet. 'Positive collaboration'.

Even toegepast op onze issue hier, vegetarische voeding. We onderhandelen met een winkel (misschien best beginnen met een buurtwinkel in plaats van een supermarkt?) en vragen hoeveel procent van hun slagerij-afdeling ze veggie willen maken. Hoogste bieder wint, we roepen iedereen in de streek op om op een bepaalde dag daar te gaan shoppen. Het geld dat de zaak met de actie verdient (bvb in de eerste carrotmobbing in San Francisco was dat 9000 dollar, op een paar uur) kan geïnvesteerd worden in wat beloofd werd: de uitbreiding van het assortiment veggieproducten (investeren in de reclame, etalage, aankoop, enzovoort). Proberen waard, niet?

Dit soort van activisme is er natuurlijk eentje dat nog steeds consumentisme aanmoedigt, maar het is misschien een goede en nuttige tussenstap. Wellicht moeten we er ons voorlopig bij neerleggen dat we het systeem van binnenuit moeten veranderen, dat we van de nood een deugd moeten maken. In elk geval, het principe van de wortel te gebruiken in plaats van de stok, dat lijkt me wel wat. Samen en mét elkaar naar die andere wereld, in plaats van tegen elkaar. En ooit vindt iedereen elkaar helemaal, ergens in een niet al te verafgelegen (plantaardige) toekomst.

Would you join the carrotmob? Laat 't me weten, ik wil wel es overwegen om zoiets te organiseren. Zie ook de homepage van carrotmobbing (binnenkort in Van Daele?).

Reacties

  1. Er is al een vlaamse versie, zowel site als facebook, let's shop! :) http://vlaanderen.carrotmob.org

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Alle mensen die in carrotmob vlaanderen geïnteresseerd zijn, maak je lid van de facebookgroep en nodig al je vrienden uit om dit ook te doen!http://www.facebook.com/home.php#/group.php?gid=93782461705&ref=nf

    Het initiatief staat hier nog in z'n kinderschoenen dus alle ideeën zijn welkom!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren