Doorgaan naar hoofdcontent

"Ze zouden er niet zijn als we ze niet zouden opeten"

Je hebt het misschien ook al gehoord, dit argument. Als we niet zo massaal dieren zouden eten, dan zouden die 55 of 60 miljard landbouwdieren die vandaag op de aarde rondlopen (lees: opgesloten zitten) er gewoon niet zijn. Hun leven hebben ze dus te danken aan... mensen die vleeseten.
Wat mij betreft is dit een compleet foute en perverse logica, een argument dat kant nog wal raakt. Vreemd genoeg wordt het niet alleen gebruikt door 'domme' mensen, maar ook door intelligente. Wat mij betreft geeft het feit dat wij wezens in de wereld brengen, ons niet het recht om met die wezens eender wat te doen. Dat is met kinderen niet zo, en dat kan ook met dieren niet zo zijn. Bovendien impliceert dit argument dat we zoveel mogelijk wezens moeten ter wereld brengen. Mensen die het aanhangen, hebben de morele plicht geen twee, geen vier, geen tien, maar zoveel mogelijk kinderen te hebben, bij wijze van spreken. Of we mogen kinderen industrieel grootbrengen en kweken, zoals in Brave New World, om er een 'slavenras' van te maken. Dan zijn ze fantastisch bruikbaar voor ons, en anders... waren ze er gewoon niet geweest.

Deze argumentatie wordt niet enkel gebruikt wat vlees en landbouwdieren betreft, maar ook voor bijvoorbeeld de jacht en conservatie van bedreigde diersoorten, en dat was nieuw voor me. Blijkbaar - en dat las ik in het onvolprezen Dominion - wordt deze 'logica' ook toegepast in verband met bijvoorbeeld olifanten. De beste manier om hun voortbestaan te waarborgen, zo luidt het volgens sommigen, is te zorgen dat ze economisch interessant zijn. Keer het om en je hebt het argument waarmee we begonnen waren: olifanten bestaan enkel (of laat staan: zullen enkel blijven bestaan in de toekomst) omdat wij ivoor interessant vinden. Laat de olifant uitsterven en er is geen ivoor meer. In de woorden van de eigenaar van een jachtranch in Zimbabwe (geciteerd in dominion): 'We want the elephant to be a commodity, because if it isn't, it might as well be dead.' Of citeren we even de Britse aartsconservatief Roger Scruton (Animal Rights and Wrongs: 'eat animals! It's for their own good: there is no better way of protecting the habitat of species than by systematically hunting it.'

Je houdt 't allemaal niet voor mogelijk.

Reacties

  1. Interessante blogpost Tobias, Ik heb een reactie geschreven op mijn blog:

    http://dierenbevrijding.blogspot.com/2009/05/commerciele-jacht-soortenbeheer-met-het.html

    BeantwoordenVerwijderen
  2. die uitspraak slaat inderdaad al op evenveel als 'als we ze niet zouden opeten zouden ze met teveel zijn;...'
    mindnumbingly I say!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ah, deze drogreden had ik nog niet. Nummer 120!
    Ben dus drogredenen aan het verzamelen. Heb er net 120, en op 90% van die drogredenen kan ik meer dan één tegenargument geven (kan ik op verschillende manieren duidelijk maken dat het om een drogreden gaat). Het wordt tijd om een boek te publiceren...

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Geachte,
    Ik ben zelf landbouwer( zelfs veeteler)en heb heel wat bedenkingen bij jullie gedachtengoed. Het vee op mijn bedrijf kweek ik niet enkel uit winstbejag maar ook uit liefde(, ik begrijp dat waarschijnlijk veel van jullie aanhangers dit moeilijk kunnen inbeelden, maar een bezoek aan een bedrijf zou wel wat kunnen verduidelijken).
    Het idee van de liefde voor de dieren vind ik nobel en begrijp ik grotendeels.
    Waar ik meer moeite mee heb is een bepaalde kortzichtigheid op een visie.
    Ik vraag me af wat jullie oplossing of alternatief zou zijn zonder dierlijke consumptie.
    Mijn visie is als volgt: eeuwenlang is onze voeding van dierlijke en plantaardige oorsprong. Om alles in evenwicht te houden is de plantaardige en dierlijke productie flink gestegen met de bevolkingsgroei, dit door intensivering (wat zelfs ik betreur) (optimalisatie bemesting, selectie,enz...).
    Daarenboven komt het economische aspect, hoe jammerlijk ook maar je kunt daar niet omheen, ik kan economisch niet overleven met een hectare spruitkool en radijzen.
    Zonder runderen, hebben we al het grasland nodig voor andere gewassen die nodig zijn om de mensen te voeden. Neem nu nog dat we die teelten vinden, waarmee kunnen we het economisch rendabel maken, m.a.w. waarmee gaan we bemesten (alleen kunstmest? dierlijke mest zal er dan onvoldoende of onbetaalbaar zijn),bestrijding van ongedierte e.a.( gras en maïs vragen weinig of geen pesticiden, en als we er niets aan doen hebben we gewoon geen opbrengst, zelfs niet met natuurlijke afweersystemen).
    Tenslotte is er nog de prijs die het eindproduct moet opbrengen, degelijke voeding zou enkel nog weggelegd zijn voor de rijken.
    Of heb ik het allemaal verkeert voor?

    BeantwoordenVerwijderen
  5. beste anoniem,

    je stelt een aantal terechte vragen. wij zijn altijd zeer bereid de dialoog aan te gaan. contacteer me gerust op tobias at vegetarisme punt be.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren