Doorgaan naar hoofdcontent

Veggiedag is wereldnieuws

Ik heb al een paar dagen niets meer geschreven, en dat komt omdat 't nogal druk geweest is. Gent heeft Donderdag officieel uitgeroepen tot veggiedag, als eerste stad ter wereld. Dat is de internationale pers niet ontgaan. We stonden overal in. Het begon met BBC en... het is nog niet gedaan. Vandaag nog telefoons en mails van een TV-station in Slovenie en Radio Canada, of zoiets. We zijn verschenen in Brazilie, Zuid-Afrika, Australie, India, Thailand, op CNN, BBC en op pagina 3 van The Guardian. De Vlaamse pers is blijkbaar te parochiaal om er teveel aandacht aan te besteden, want op VTM of VRT kwamen we niet. Maar dat kan de pret niet bederven. Zie het overzicht op onze site.
Ik moet zeggen dat ik best een beetje trots ben op dit resultaat. Ik denk niet dat vegetarisme al op die manier zo internationaal in het nieuws is gekomen. Andere organisaties willen het initiatief nadoen. Volgens mijn contacten is alvast de stad Sao Paulo - een tikkeltje groter dan Gent - geinteresseerd. PETA en Animal Aid willen steden in het VK aanschrijven. We krijgen van overal ter wereld felicitaties binnen en veggies aller landen willen naar Gent komen. En er verschijnen naar aanleiding van dit nieuws alweer nieuwe artikels over vlees en klimaatverandering.
Niemand had iets dergelijks verwacht, maar blijkbaar was het iets waar de wereld zo'n beetje op zat te wachten.
En het is allemaal nog maar begonnen...

Reacties

  1. congrats!
    indeed, it has only just begon. Dat de bal nu maar goed aan het rollen gaat!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Dikke proficiat!!!
    En het maakt mij nog meer blij in Gent te wonen.
    Wie weet worden we wel een vegetarisch mekka. We hebben nu al een goede naam in de vegan-blog wereld:

    http://wherestherevolution.blogspot.com/2009/03/ghent.html

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren