Doorgaan naar hoofdcontent

Varkensruimingen en politiek

De Egyptische krant Al-Masri Al-Youm verspreidde deze week via YouTube beelden van de varkensruiming die momenteel plaatsvindt in Egypte uit vrees voor de verspreiding van varkensgriep (ik weiger Mexicaanse griep te zeggen). Daarop is te zien hoe de dieren met ijzeren stangen geslagen worden, bewerkt worden met messen en dan met vele tientallen tegelijk levend op een kar worden gegooid. Ik weet het: een dergelijke ruiming heeft weinig zin, en zou volgens sommigen een maatregel zijn om de christelijke bevolking in Egypte te couilloneren. Maar daar gaat het even niet over.

Te zien aan de reacties ben ik niet de enige die verbijsterd is. Zo’n beelden stemmen tot nadenken. Hoe kan zoiets gebeuren? Zijn we na zovele millennia van beschaving – hier of in Egypte - nog altijd maar zo ver gekomen dat we het leven van niet-menselijke dieren nog altijd nauwelijks van enige tel achten? Met zo’n ruiming komt even aan het licht wat anders in duisternis blijft: het leed en het doden van zestig miljard dieren op aarde, per jaar. En dat zonder dat het ergens voor nodig is.

Stel even dat de vegetarische zeurkousen ooit gelijk krijgen, en dat onze achterachterkleinkinderen binnen vijftig, honderd of wie weet hoeveel jaar opgehouden zijn met het eten van dieren en in schaamte terugkijken naar vandaag… Stel dat zij zich dan afvragen hoe zo’n massale nodeloze slachting ooit mogelijk was geweest en door wie ze mogelijk werd gemaakt… Tot welke antwoorden zouden zij komen? Dat wij, hun voorouders, geloofden dat dieren niet voelen? Dat we geloofden dat dieren doden een noodzakelijk kwaad is omdat we nu eenmaal dierlijke eiwitten moeten eten? Dat hun voorouders nu eenmaal nog niet voldoende intelligent waren? Of zullen ze de waarheid achterhalen, namelijk dat de enige, enige reden om zestig miljard dieren op te kweken in ellendige omstandigheden en hen vervolgens in de fleur van hun leven de keel over te snijden, is dat we hen heel erg lekker vinden?

Toen Gent vorige week de eerste stad ter wereld werd die officieel een wekelijkse vegetarische dag erkende, werd dat wereldnieuws, van CNN tot BBC, van Brazilië tot Thailand. Media overal realiseerden zich dat er iets bijzonders was gebeurd. Enkel in België kwam het niet op de nationale TV. Wellicht omdat we belangrijke politieke relletjes te becommentariëren hebben.
Onze carnivore eetgewoonten zijn een ontzettend moreel probleem, precies omdat we het bewustzijn hebben om andere keuzes te maken. Het zal ooit massaal veel groter blijken dan alle huidige politieke en financiële crisissen bij elkaar. Hopelijk zullen die achterachterkleinkinderen tenminste kunnen zeggen dat wij leefden in de tijd waarin het allemaal begon: het besef dat wat we doen met dieren voor vlees gewoon… niet juist is.

Reacties

  1. Hoewel ik van nature uit heel pragmatisch en realstisch ben, grepen zowel je blog als de beelden me naar de keel.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Zeer goede tekst. Ik herken en deel je bitterheid. Maar kop op; met de donderdag veggiedag heb je een grote stap naar een betere wereld gezet...

    BeantwoordenVerwijderen
  3. oei, klonk ik bitter? ik voel me nochtans niet zo :-) Soms wel es een beetje gefrustreerd, maar zelden verbitterd :)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi, Tobias, ik vraag me af waarom je weigert "Mexicaanse griep" te zeggen? Ik heb net de omgekeerde reflex. De band met Mexico is toch duidelijker dan de band met varkens? het is niet eens bewezen dat deze dieren iets te maken hebben met het ontstaan van deze nieuwe griepvariant. Varkens worden zelfs niet eens ziek van dit virus. Groetjes, Toon.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. dag toon
    zie vijf posts geleden ofzo, waarin ik reuters citeer, die zegt dat de WHO niet meer van varkensgriep spreekt onder druk van de vleesindustrie. vandaar...

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren