Doorgaan naar hoofdcontent

Tussen goed en kwaad

Gisteren was verlof. Ik deed drie dingen om me te ontspannen, en leg even het verband ertussen uit.
Ik begon met het lezen in Dominion, een boek van Matthew Scully, een ex-speechwriter van George Bush (de man is misschien conservatief, maar boy, hij kan schrijven). Hoofdstuk twee is getiteld The Shooting Field, en gaat over de jacht. Scully ging daarvoor langs op een beurs van Safari Club International, en beschrijft wat daar aangeboden wordt (safari's waarin je eender wat voor beest kan neerknallen). Hij heeft 't ook over de awards die de Safari Club jaarlijks uitreikt, en welke graden je als jager kan verdienen. Ontnuchterend! Weet u bijvoorbeeld wat een African Big Five Grand Slam is? In elk geval, wat we zien bij deze Safari Club is heel eenvoudig: het is, wat mij betreft, de mensheid op haar slechtst. Je wordt beloond voor het vermoorden van prachtige dieren.
Kijk overigens eens naar het walgelijke family-friendly silhouetbeeld op de website van de Safari Club.

Vervolgens keek ik naar Charlotte's Web, een ontroerende kinderfilm, ook geschikt voor ongevoelige kijkers. Misschien voor sommigen te sentimenteel, maar dat is hun probleem. De mensheid op haar mooist. Over vriendschap, schoonheid, en het niet eten van dieren.

En ten slotte zag ik The Day the Earth Stood Still, waarin een alien, Klaatu (Keanu Reeves) moet beslissen of de mensheid nog een kans krijgt of niet. De brave man heeft blijkbaar veel slechts gehoord over wat er op Aarde gebeurt. Hij vindt dat de planeet gered moet worden, en de galactische raad blijkt te denken dat dat best kan als de mens verdwijnt. Maar Klaatu doet een ontdekking: er is ook een andere kant aan de mens.

De mens die dieren neerschiet voor plezier en kicks. En de mens die om dieren geeft en ze uit de pot houdt. Benieuwd wat de aliens zullen zien wanneer ze toekomen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren