Doorgaan naar hoofdcontent

Over koeien, jagers en pedofielen

55 miljard dieren per jaar worden er wereldwijd gedood voor voeding (elke keer ik dat schrijf of vertel twijfel ik opnieuw: zijn het er echt zoveel? moet 't niet miljoen zijn?). Maar af en toe is er een klein succesverhaaltje, een straaltje hoop, dat bovendien al die anonieme beesten even een gezicht geeft. Hier is er eentje: een Brits rund zag het slachthuis niet zitten en dook niet minder dan negen maanden onder. Het bleek in staat goed voor zichzelf te zorgen en kwam enkel 's nachts buiten. Het dier is definitief gered, want twee dierenvriendinnen hebben het gekocht van de eigenaar.

En ook leuk: Geert Hoste, peter van Vogelbescherming vzw, heeft de woede van de jagers over zich gehaald. Tijdens een van zijn conferences zei hij dat natuurbeheer aan jagers overlaten een beetje hetzelfde was als pedofielen inschakelen voor speelpleinwerking. Geinteresseerd om te weten wat ze over deze vergelijking denken op een jagersforum? De Hubertusvereniging - een of andere vereniging van jagers - dreigt ermee naar de rechter te stappen en Hoste aan te klagen voor smaad. De komiek blijkt niet echt onder de indruk.
De jacht is altijd een interessante discussie. Ik vraag me af of je er eigenlijk wel grond hebt om ertegen te zijn als je geen vegetariër bent. Wat denkt u?

Reacties

  1. Jagers voelen zich blijkbaar erg snel bedreigd. Misschien hebben ze daarom een hond en een geweer nodig.
    En ze kunnen al even slecht schrijven als dat ze tegen humor kunnen, al die dt-fouten op dat forum...

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ja, je hebt grond om er tegen te zijn als vleeseter. Vanuit ecologisch standpunt kan je er best wel wat vragen bij stellen. En of wij als veggies het nu leuk vinden of niet, vleeseters kunnen nog altijd een ethisch verschil zien tussen het doden of doen lijden van dieren puur voor het plezier zelf (bijvoorbeeld stierengevechten of plezierjacht) en het doden van dieren voor vlees bijvoorbeeld of dierenexperimenten. Dat wij hier gezond staan als vegetariërs, is misschien wel een argument dat het doden/doen lijden van dieren voor vlees ook niet zo noodzakelijk is, maar op maatschappelijk vlak ligt het toch wat anders. Vlees kan niet zomaar worden afgeschaft in onze maatschappij van vandaag op morgen. Voeding ligt voor heel wat mensen complexer en dierlijke producten zitten zowat overal in verwerkt. Ik denk dan bijvoorbeeld aan producten die men nodig heeft voor bio-medisch onderzoek of dierlijke producten die verwerkt worden in medicijnen. Daar kunnen misschien ook wel alternatieven voor gevonden worden, maar een vleesloze maatschappij ligt wel iets anders dan een bontvrije of stierengevechtenvrije maatschappij. Zo bekijk ik het toch en dat helpt ook om een genuanceerde discussie te hebben. Natuurlijk wil dat niet zeggen dat er geen sterke argumenten zijn voor vegetarisme (anders zou ik er geen zijn natuurlijk), maar ik denk toch dat de ware oplossing wel zal komen via invitro vlees. Dan is het direct opgelost.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Ja, je kan morele bezwaren hebben tegen een praktijk (bv. de jacht) maar toch nog vlees eten - al of niet afkomstig van de jacht.
    Of dat consequent is, is natuurlijk iets anders...
    Er zijn anderzijds wellicht ook wel vleeseters die geen vlees van 'wilde' bejaagde dieren willen eten, misschien vanuit dierenwelzijns- of om ecologische redenen. Alhoewel al die bezwaren en nog veel meer bezwaren natuurlijk ook tegen de industriële kweek van dieren kunnen ingebacht worden.

    De jacht lijkt me in Vlaanderen een voorbijgestrefd tijdsverdrijf dat hopelijk met de vorderende leeftijd van zijn beoefenaars aan het uitsterven is. Hopelijk voordat de laatste hazen en co in Vlaanderen uitgestorven zijn.
    Het steeds wederkerend argument dat jagers nodig zijn voor 'wildbeheer' om het ecologisch 'evenwicht' te beheersen is een drogreden: populatiebeheer (als het al nodig zou zijn) kan met vele andere middelen bereikt worden.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren