Doorgaan naar hoofdcontent

Twee keer nadenken bij vleespromotie

De tijden zijn aan het het veranderen. Een minister die zegt dat we vlees nodig hebben en er zeker niet minder van moeten eten, die kan vandaag op serieus wat kritiek rekenen vanuit diverse hoeken.

Naar aanleiding van het persbericht van federaal minister van landbouw Willy Borsus met "negen goede redenen om ook vlees te eten", kreeg de minister de wind van voren.

Ik schreef zelf een opiniestuk in De Standaard. Uit een opvolgstuk in De Standaard van de dag erna blijkt duidelijk de defensieve positie van Borsus. Het bevat onder andere volgende hilarische quote (altijd opletten natuurlijk met quotes) van Borsus: "‘Men zegt dat ons communiqué niet helemaal correct is, maar in het artikel in Femmes d’Aujourd’hui [met negen redenen om minder vlees te eten, TL] staan ook onwaarheden.’ Met andere woorden: zij liegen, dus ik ook!  Ook Vilt besteedde aandacht aan de bijzondere démarche van de minister.

In een korte reportage op RTBF komt Olivier De Schutter aan het woord. Hij geeft aan hoe onduurzaam onze huidige vleesconsumptie wel is. Een zeer kritisch stuk op (zelfs) La Dernière Heure, waarin Borsus' negen argumenten punt per punt worden onderzocht en doorgaans (maar nog net niet vaak genoeg) worden weggeveegd.

Maar de grappigste reactie die ik tegenkwam was deze tweet: "Sauvons la planète, mangeons Willy Borsus :-D"






Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren