Doorgaan naar hoofdcontent

Dagen Zonder Vlees-gemopper

Dit stuk verscheen in De Standaard van 26/2/2015

Wie beweert dat Dagen Zonder Vlees mensen dicteert wat ze moeten eten, schrijft niet alleen onwaarheden, vindt Tobias Leenaert, maar gaat ook voorbij aan het feit dat Jeroen Meus, de VRT en Vlam hetzelfde doen, maar dan subtieler. En hun boodschap is minder vriendelijk voor milieu, dier en gezondheid.

Met alle aandacht die Dagen Zonder Vlees krijgt, was het te verwachten dat een paar knorpotten het nut van vleesvermindering zouden relativeren. Maarten Goethals, redacteur van deze krant, vond dat hij al genoeg deed voor het milieu en zo (DS 18 februari) . In een opiniestuk schreef Pieter Boussemaere over het geringe effect van veggie-eten op het klimaat (DS 25 februari) . En Jeroen Meus promoot ondertussen de dag van stoverij met friet.

Het laatste eerst.

De stoofvlees-friet-dag van Meus is eigenlijk niet meer dan de verjaardag van het programma Dagelijkse kost, dat aan zijn duizendste aflevering toe is. Voor die gelegenheid mochten de kijkers dé Vlaamse klassieker kiezen – stoverij dus. Wie denkt dat hier een bewuste anti-‘Dagen Zonder Vlees’-strategie achter zit, heeft het mis. Het moet overigens ook gezegd dat Meus – zijn achterhaalde perceptie van vegetariërs ten spijt – al eens zijn best doet om de Vlaming tussen de soep en de patatten een vegetarisch gerecht voor te schotelen.

Vlam

Toch mag het geweten zijn dat Vlam, het Vlaams Centrum voor Agro- en Visserijmarketing, een grote sponsor is (een ‘partner’, heet dat) van Dagelijkse kost. Vlam is verantwoordelijk voor de marketing van Vlaamse landbouwproducten, onder meer voor die geweldige ‘mededelingen van openbaar nut’ over vlees en melk. In 2013 betaalde Vlam aan de VRT bijna 300.000 euro voor zijn partnership met Dagelijkse kost. In ruil daarvoor mag Vlam ingrediënten ‘suggereren’. Omdat het grootste deel van de Vlam-middelen van vlees- en zuivelproducenten komt, is het niet moeilijk de link te snappen met de kost die ons door Meus vooral gevoerd wordt.

Wat me naadloos brengt bij de ergernis van Maarten Goethals en anderen, die vinden dat de veggie-fundamentalisten de mensen dicteren wat ze moeten eten. Allereerst: wie stoverij of iets anders wil eten en niet wil meedoen, doe maar, eet smakelijk. Voorts: ons vertellen wat we moeten eten, dat doen Meus, de VRT en Vlam dus ook. Alleen doen ze het subtieler. En met een minder milieu-, dier- en hart-vriendelijke boodschap.

Is 9 procent dan niet significant?

Tot slot de opiniebijdrage van Pieter Boussemaere. Die is intellectueel een beetje oneerlijk, eigenlijk. Hij doet uitschijnen dat de geschatte bijdrage van veeteelt aan de klimaatverandering gezakt is van 51 naar 9 procent. Nu was die 51 procent nooit een aanvaard cijfer, maar alleen de conclusie van twee wetenschappers, die daarvoor heel wat kritiek hebben gekregen. De FAO heeft inderdaad de schattingen naar beneden bijgesteld, maar dan nog spreken we over een zeer significante bijdrage van veeteelt aan klimaatverandering. Dat anders gaan eten op zich de wereld niet zal redden, daar is iedereen zich van bewust, en dat fossiele brandstoffen ook moeten worden aangepakt… euh, ja. Duh?

Dagen Zonder Vlees is een burgerinitiatief van de bovenste plank, dat een concrete bijdrage levert aan niet één, maar aan een veelvoud van problemen, die allemaal beginnen op ons bord. We mogen er, als Vlaanderen, heel fier op zijn.

Nog dit: wie het initiatief van Meus wil combineren met Dagen Zonder Vlees, dat kan. Ga naar www.evavzw.be/veganstoverij voor een alternatief recept voor 1 maart.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren