Doorgaan naar hoofdcontent

't Is ook nooit goed

Als je iets goeds wil doen, en andere mensen weten wel dat 't iets goeds is, maar doen het zelf niet, dan zijn ze - u kent dat - zeer vrijgevig met kritische opmerkingen. Soms ervaar je zelfs dat eender wat je zegt op kritiek onthaald wordt. Vegetariërs/veganisten krijgen veel vragen naar hun hoofd geslingerd die dienen als lichte uitdagingen. De vraagsteller stelt hen als het ware op de proef. Een typisch voorbeeld is "dood je dan ook geen muggen?". Het is een vraag waarop je moeilijk een juist antwoord kan geven (nog los van wat je effectief doet met die muggen). Antwoord je: "ik laat die ook leven, inderdaad", dan ben je fanatiek. Zeg je: "die ambetanteriken doe ik dood", dan ben je inconsequent. Jawel, het is zo leuk om de persoon die inspanningen doet, dingen te verwijten, en voor wie wil, zijn die niet moeilijk te vinden.

Deze week waren er twee nieuwsberichtjes die me hieraan deden denken. In Canada is momenteel die vreselijke zeehondenjacht bezig. Morrissey - de meat is murder man - weigert in dat land op te treden vanwege die jacht. Het is zijn manier om een statement te maken. De reactie van de Canadese minister van visserij is dat hij gebrainwashed is door dienrechtenorganisaties, geen rekening wil houden met de lokale bevolking die zogezegd niet anders kan dan op zeehonden jagen, enzovoort.

Daartegenover staan de reacties op veganist Bryan Adams, die bezig is aan een tournee in het Canadese Newfoundland, waar dus diezelfde zeehondenjacht doorgaat. De man wordt nu gezien als hypocriet omdat hij zich uitlaat tegen die jacht, maar daar toch gaat optreden.

Morrissey komt niet, Bryan Adams komt wel, en ze krijgen beide kritiek. 't is ook nooit goed :-)







Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Open brief aan Axl Peleman

Beste Axl, Lang geleden, in 2004, hebben wij nog samengewerkt: je toen nog vegetarische hoofd prijkte - inclusief konijnentandjes - op een affiche voor ons vegetarische evenement V-day. Je was toen de enige echt overtuigde veggie BV. En ik bedoel wel degelijk écht overtuigd: in Humo liet je ooit eens noteren dat je een broodje waar vlees op gelegen had net zo min zou aanraken als een broodje dat met stront in contact geweest was. Vlees is stront, zo zei je toen. Ook in het interview dat ik destijds van je afnam, kwam je heel overtuigd over. Ondertussen ben je al lang geen vegetariër meer. We lazen dat vorige week nog eens in de krant (GVA, 6/6/2011): Vegetarisch eten bleek er na 15 jaar te veel aan te zijn. Niet genoeg tijd. (...) "Vijftien jaar lang at ik geen vlees. Uit ideologische overwegingen. Maar sinds een jaar of zes heb ik het vegetarisme achter mij gelaten. Het is een gezonde levensstijl als je er veel tijd in steekt. Tijd die ik niet meer had, of er in ieder geval