Doorgaan naar hoofdcontent

Over Marius en vele varkens

Eind vorig jaar bracht dierenrechtenorganisatie Bite Back undercoverbeelden naar buiten over leven en dood in Vlaamse varkensbedrijven.

In Denemarken werd deze week Marius, een kerngezonde jonge giraf, gedood, gedissecteerd en vervolgens aan de leeuwen gevoerd.

Gemeenschappelijk aan beide situaties is de kwestie transparantie. Wat maken we zichtbaar, wat houden we verborgen? Verschillende partijen hebben daarbij verschillende wensen. Vele ouders van jonge kinderen willen wellicht dat hun kroost gespaard blijf van een dergelijke harde realiteit. Varkensboeren zien ongetwijfeld de binnenkant van hun stallen doorgaans liever niet op het tv-nieuws, wetende dat dat meestal geen fraaie beelden oplevert voor de kijker. De keuze van de Deense zoo was anders. Directeur Bengt Holst - wiens ontslagpetitie al werd ondertekend door 70.000 mensen - opteerde voor een “educatief” project. Een live dissectie voor de ogen van jong en oud.



In beide gevallen - de varkensbeelden en het ei zo na publiek ombrengen van Marius de giraf - was er sprake van grote verontwaardiging, zowel over wat er met de dieren gebeurt of gebeurde zelf, als over het feit dat dit alles zo publiek werd getoond.

Boeiend vond ik vooral de antwoorden van de partijen in het defensief - de varkens- en zoohouders. Die waren opvallend gelijklopend. Waar ik had verwacht - zeker bij de varkenshouders - dat men zou wijzen op de uitzonderlijkheid van de aanstootgevende feiten, werd net benadrukt dat dit de normaalste zaak van de wereld was. De spreekbuizen van de varkensboeren wezen erop dat wat getoond werd schering en inslag was, hoorde bij het leven in het varkensbedrijf, en niet te vermijden was. Hetzelfde voor de zoos: het laten inslapen van gezonde dieren gebeurt heel regelmatig, klonk het.

Opvallend, die openheid in beide gevallen. Misschien wilden de getroffen varkensboeren en de Deense zoo verduidelijken dat zij het niet slechter doen dan hun concullega’s. Misschien heeft het iets te maken met de door de social media en youtube immer transparanter wordende samenleving, die minder en minder verdoezeling duldt. Misschien probeert men door open kaart te spelen de schade te beperken, wetende dat de ware toedracht wellicht toch aan het licht komt?

Of misschien gaat men ervan uit dat alles went. Dat als we ophouden met het verbergen van de dingen die wij niet willen zien, we het allemaal wel gewoon zullen worden.

Dat Homo sapiens gewoon kan raken aan de meeste dingen des levens is terzelfder tijd een vloek en een zegen. Jammer genoeg worden we snel gewend aan alles wat nieuw en leuk en mooi is, zodat we immer op zoek gaan naar meer. Anderzijds vermindert de intensiteit van ons eigen leed, verdriet of gemis doordat we het gewoon worden.

Maar of het nu over mensen (inclusief boeren), giraffen of varkens gaat: wanneer het leed of onrecht van anderen betreft, kunnen we maar beter waakzaam zijn dat we daar zo weinig mogelijk aan wennen. Hoe zichtbaar het ook wordt.

PS: Als je verontwaardigd bent over wat er met Marius gebeurde: ga niet meer naar de zoo.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Open brief aan Axl Peleman

Beste Axl, Lang geleden, in 2004, hebben wij nog samengewerkt: je toen nog vegetarische hoofd prijkte - inclusief konijnentandjes - op een affiche voor ons vegetarische evenement V-day. Je was toen de enige echt overtuigde veggie BV. En ik bedoel wel degelijk écht overtuigd: in Humo liet je ooit eens noteren dat je een broodje waar vlees op gelegen had net zo min zou aanraken als een broodje dat met stront in contact geweest was. Vlees is stront, zo zei je toen. Ook in het interview dat ik destijds van je afnam, kwam je heel overtuigd over. Ondertussen ben je al lang geen vegetariër meer. We lazen dat vorige week nog eens in de krant (GVA, 6/6/2011): Vegetarisch eten bleek er na 15 jaar te veel aan te zijn. Niet genoeg tijd. (...) "Vijftien jaar lang at ik geen vlees. Uit ideologische overwegingen. Maar sinds een jaar of zes heb ik het vegetarisme achter mij gelaten. Het is een gezonde levensstijl als je er veel tijd in steekt. Tijd die ik niet meer had, of er in ieder geval