Doorgaan naar hoofdcontent

Het ergste beroep

Na het zien van beelden van wrede toestanden in Indonesische slachthuizen, besloot de Australische regering de export van runderen naar hun nummer 1 exportland tijdelijk te staken. Indonesië neemt 60% van de runderen af van Australië. Een dappere beslissing dus.
Maar moeten we echt verbaasd zijn wanneer er in slachthuizen wreedheden gebeuren? Hoe je het ook draait of keert, op welke manier je het ook doet, dieren aan de lopende band slachten is niet alleen dieronwaardig, maar ook mensonwaardig. Bijna iedereen die vlees eet, speelt deze taak door aan een kleine groep mensen die dit vreselijke beroep dag in dag uit uitoefenen. Alleen al dit loutere feit doet tot nadenken stemmen over de praktijk van het vlees eten. (link)

Reacties

  1. ik durf zelfs niet te kijken naar de beelden. Afschuwelijk. De mensen die dit doen zijn ofwel van een hele aparte soort, ofwel hebben ze to-taal geen andere keuze om zelf te overleven. Maar waarom zo wreed zijn. In het boek van JS Foer ( "Dieren eten") komen er zelf slachters aan het woord. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die getuigenissen ook maar half gelezen heb. Te veel hartepijn. Maar het geeft een blik in de geest van een slachter. ..Ik ben blij met de beslissing van Australië. Mss is er toch een ietsiepietsie aan het veranderen?????
    Groetjes
    Maman Verte

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Ik zou durven zeggen dat we evenveel medeleven mogen opbrengen naar die mensen toe als naar de dieren die ze doden.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. helemaal mee eens. Ik denk dat die mensen meegezogen worden in een systeem. En die getuigenissen in "Dieren eten" bevestigen dat. Hoewel er ook sadisten onder de slachters zullen zitten....ik vind het allemaal nogal frustrerend. Zeker als ik terugdenk aan de reacties van sommige van mijn lln op deze toestanden...ze zijn grootgebracht met het idee dat het normaal is, ze staan er zover vanaf, en bekijken het bijna als een virtuele wereld, iets dat hen niet raakt, en niets met hen te maken heeft.....Sommigen waren erg aangedaan. En dan had ik zelfs de meest gruwelijke beelden niet laten zien( ik ben er erg, erg voorzichtig mee). En de DVD was op zich al erg "voorzichtig" met beeldmateriaal ( De Aarde vanuit de hemel, aflevering : 6 miljard mensen om te voeden)

    BeantwoordenVerwijderen
  4. @tobias: mededogen lijkt me meer op zijn plaats dan medeleven, vind je ook niet?
    We zijn allemaal onwetend en onbewust op bepaalde vlakken, kinderen in de groei, op weg naar inzicht dus laat ons geduldig, begripvol en meedogend zijn, en intussen blijven vertellen wat we weten, het verandert wel, stap voor stap... er komt te veel naar boven, de mensheid kan het niet blijven negeren.

    Groetjes, Mieke

    BeantwoordenVerwijderen
  5. @mieke: mededogen is inderdaad het betere woord, en wat ik bedoelde. Ik zou het niet beter kunnen zeggen dan hoe jij het zo mooi zegt, bedankt.

    BeantwoordenVerwijderen
  6. komen er zelf slachters aan het woord. Ik moet eerlijk bekennen dat ik die getuigenissen ook maar half gelezen heb.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren