Doorgaan naar hoofdcontent

Veggie landbouwminister en functional meat

In Engeland gaat 't niet goed met de dierlijke veeteelt, en de nieuwe minister die de zaak vooruit moet helpen is... vegetarier. Hij rapporteert aan de 'secretary of the enivironment', die... eveneens vegetarier is. De landbouwminister is ook een fervent tegenstander van de jacht. Ik vraag me af wat ik zou doen in zijn positie - stel dat ze je zo'n job aanbieden, als vegetarier. Wat doe je daarmee? Er zal in elk geval geen mens zijn die je tevreden kan stellen. De veggies schreeuwen 'how could you do that' bij elke beslissing die hij maakt, omdat hij toch een klein beetje rekening moet houden met de politieke en economische realiteit, en er meteen uitligt als hij dat niet doet. De boeren en vleesindustrie zijn sowieso al bevoordoordeeld. En zichzelf tevreden stellen? Kan hij die job uitoefenen en toch trouw zijn aan zichzelf - een van de vereisten, wat mij betreft, voor persoonlijk geluk? Ik heb met de mens te doen en wens hem alle goeds.

Vlees heeft geen gezond imago, zo heeft de vleesindustrie besloten, en daarom gaat men op zoek naar manieren om daar iets aan te doen. De consument vanalles voorliegen over wat er wel of niet in vlees zit is één manier. Er effectief dingen instoppen is een andere. Volgens een prof aan de VUB kan van vlees makkelijk een functional foodproduct gemaakt worden door toevoeging van bijvoorbeeld vezels, probiotica of omega3. Het oorspronkelijke dier was sowieso al totaal onherkenbaar in de meeste vleeslappen die mensen in hun pan gooien, maar nu gaat de transformatie nog een stukje verder. Lees het op Meat & Meal.

In Energiek, het boekje van Electrabel (u weet wel, die mensen van de groene stroom) staat een artikel over de verschillende kandidaten (of ex-kandidaten) van 'Mijn Restaurant' en hoe milieubewust ze hun project hebben aangepakt. Zoals u weet is vlees een van de meest milieubelastende producten die je je maar kan bedenken (dat zeg ik niet, dat zegt de FAO) en het zou dus logisch zijn dat dat ergens aan bod komt in zo'n artikel, maar noppes. Ann en Tom kozen voor bewegingsdetectors in het toilet en zetten de espressomachine af en toe af. (!) Chris en Wendy deden een en ander aan hun energie. Toch ten minste iets over voeding: Rebekka en Deborah hun kok kocht "af en toe biologische ingrediënten" en Claudio en Gaelle kiezen ervoor geen ingrediënten van de andere kant van de wereld te gebruiken. Van het V-woord heeft nog nooit iemand gehoord, ook de producenten van het programma niet.

En tenslotte het zoveelste bericht over kanker en vlees: als iedereen minder dan 70 gram bewerkt vlees zou eten per week, zou dat het aantal doden aan darmkanker kunnen doen zakken met 3700, alleen al in het VK, aldus een bericht in The Guardian.


Sterk, dit:

Acht Europese ambtenaren werden vorige maandag naar het ziekenhuis overgebracht na het eten van gegrilde tonijn in het bedrijfsrestaurant van het Justus Lipsiusgebouw, waar de zetel van de Europese Raad gevestigd is. De vis was zo goed als zeker bedorven. Voorlopig staat er geen tonijn meer op het menu.
(VILT)

Dierenleed of ecologische argumenten volstaan niet om tonijn van het menu te schrappen. Je gaat me toch niet vertellen dat we moeten beginnen hopen op gevallen van voedselvergiftiging?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren