Doorgaan naar hoofdcontent

Melk, once more

Deze morgen was ik even op Radio 2, in verband met een item over melk. Je kan hier herbeluisteren. Men liet afwisselend mij ("tegen" melk) en Inge Coene, van NICE vzw, aan het woord. Op de radio vermelden ze leuk en terecht dat NICE de voorlichting doet van de VLAM, die zorgen voor de promotie van alle mogelijke landbouwproducten. Op de website van Nice staat bij Over Nice ,wel "Nice maakt deel uit van Vlam", maar de hoofdtekst doet vermoeden dat het hier over een strikt onafhankelijke organisatie gaat:

“Het voedingsinformatiecentrum NICE (Nutrition Information Center) verzamelt en verspreidt sinds haar oprichting in 1992 en onder toezicht van haar wetenschappelijke adviesraad wetenschappelijke en educatieve informatie over voeding en gezondheid. De verstrekte informatie is actueel, objectief en wetenschappelijk correct en sluit aan bij de nationale voedingsaanbevelingen en de richtlijnen van het Vlaamse voedingsvoorlichtingsmodel, de actieve voedingsdriehoek.”

Wie de NICE site bezoekt krijgt ook die indruk: degelijke, wetenschappelijke onderbouwde en onafhankelijk vergaarde info. Maar die indruk klopt dus niet helemaal. Kijk een beetje dichterbij en zie hoe overdonderend melk wel aanwezig is op deze site.
Soit, in all fairness: een vegetarische organisatie als EVA heeft ook een zekere vooringenomenheid (bias in het Engels is een beter woord). Wij willen immers niet alleen dat mensen gezond eten, maar ook dat dieren zoveel mogelijk gespaard worden en dat onze planeet goed boert (dankzij een verlaagde vleesconsumptie). Maar onze belangen zijn tenminste niet commercieel - wat van NICE (en zoals ik eerder al schreef) van de hele zuivelpromotiecampagne niet gezegd kan worden.
In die context nog even de Nederlander Sander Kersten (Wageningen Universiteit) citeren die we al aan het woord lieten in ons persbericht over melk van niet zo lang geleden:

‘Dat de zuivelsector reclame maakt voor zijn producten is normaal. Het problematische is de manier waarop dat gebeurt. De zuivelsector maakt reclame op zo’n manier dat het niet duidelijk is wie er achter de reclame zit. Het lijkt alsof de overheid voorlichting geeft, of een onafhankelijke instelling die het algemeen belang nastreeft. En dat is natuurlijk niet zo.’

De dietiste, mevrouw Van De Sompel, die achteraf haar commentaar gaf over beide stellingnames, was verrassend objectief. We hoorden dat verrijkte sojamelk een goede vervanger was, en dat in de toekomst de calciumaanbevelingen - wie weet - wel eens aangepast zouden kunnen worden. Verder ging ze - zoals te verwachten - voorlopig uit van de aanbevelingen van de Hoge Gezondheidsraad, binnen welk kader melk een makkelijk middel is om aan onze calcium te komen. Makkelijk, dat kan niet ontkend worden. Of het daarom de beste bron is, dat is een andere zaak.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren