Doorgaan naar hoofdcontent

Dieren of mensen

Het lammetje dat we gevonden hadden (zie 'lam na Pasen') is spoorloos verdwenen. Het werd door ons uiteindelijk in bewaring meegegeven toen een dierenarts van de veeartsenijschool Merelbeke (de faculteit diergeneeskunde van de Gentse Universiteit) het kwam bezoeken. Hij vond 't een goed idee dat zijn internaatstudenten erop zouden letten tot het weer bij krachten was. Toen we gisteren informeerden via de telefoon, wist men ons te vertellen dat het dier weg was sinds donderdag, en niemand lijkt te weten waar het is. Men heeft niet de moeite gedaan om ons even spontaan op de hoogte te stellen. Ook aan de telefoon lijkt niemand er mee in te zitten.
Vandaag was er toevallig opendeurdag op de veeartsenijschool en we gingen er naartoe om te zien of we iemand konden vinden die op de hoogte was, maar geen van de betrokkenen was daar. Dus morgen even bellen, hoewel ik niet weet of er veel te doen valt.

Als je daar zo rondloopt en de zalen ziet waar paarden, koeien en andere grote dieren worden geopereerd, foto's ziet met tien mensen in de operatiekamer rond een paard, enzovoort, merk je hoeveel geld er in die dieren gestopt wordt. Omdat het dieren zijn met een zekere economische waarde natuurlijk: vleesvee, sportpaarden... Ik moest denken aan de vaakgehoorde kritiek tegen vegetariers en dierenrechtenactivisten: dat veel geven om en geld spenderen aan dieren, terwijl mensen aan het sterven zijn van de honger, decadent is. 't Is natuurlijk een heel slecht argument, waarop ik gewoonlijk zeg dat niet alleen het een het ander niet in de weg staat, maar dat ze ook complementair zijn: empathie voor dieren kan leiden tot meer empathie voor mensen, en bovendien doe je iets goeds voor de mensen in het zuiden wanneer 'dierenliefde' ervoor zorgt dat je vegetarisch eet. Maar vandaag werd me duidelijk dat je het decadentie-argument ook nog op een andere manier kan weerleggen: er wordt ook enorm veel geld gestopt in het onderzoeken, genezen, oplappen enz van "vleesvee", en - in tegenstelling tot het verzorgen van gezelschapsdieren - gaat het om geld investeren in iets veel minder nobels: zorgen dat die dieren zo gezond mogelijk zijn omdat ze zoveel mogelijk zouden opbrengen, meestal in termen van kilo's vlees. Daarvan kan je wél zeggen: en dat terwijl er zoveel mensen omkomen van de honger.

Reacties

  1. oei, dat zal ook als een uitstapje naar het spookhuis zijn geweest, met al die foto's als trofeeën aan de muur...
    Allez, merci voor dit nieuwe inzicht.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren