Doorgaan naar hoofdcontent

Vlees en de economische crisis

Ik dacht: ik moet maar eens iets over de financieel-economische crisis schrijven, want iederéén schrijft daarover. Maar wat, zo vraagt u zich terecht af, is in hemelsnaam de link tussen die crisis en ons bord? U weet het, er zijn weinig dingen die die duivelse vegetarische individuen bij EVA niet in verband kunnen brengen met vlees en andere dierlijke dinges. Wij hebben hier op kantoor een boekje liggen dat (letterlijk) 101 redenen opsomt om vegetarisch te eten. Vandaag in première dus het 102de: de financiële crisis.

Het zit zo: vlees is enorm duur. En dan heb ik het niet zozeer over de winkelprijs, want die is eigenlijk vreselijk goedkoop. Nee, de kosten die aan vlees hangen, en die niet meegerekend zijn in de winkelprijs, zijn hemeltergend hoog.

Laat me u met wat cijfertjes bekogelen. Niet dat bijvoorbeeld de bankencrisis klein bier is, maar toch verdwijnt ze in het niets vergeleken bij wat een econoom van de Deutsche Bank berekende. Volgens hem en zijn team kost alleen al de ontbossing bijna vier biljoen euro per jaar (en voor de duidelijkheid: een biljoen is duizend miljard).

Het grootste deel van die ontbossing is te wijten aan veeteelt. Daar worden zo’n anderhalf miljard bomen per jaar voor geveld – een oppervlakte zo groot als België. Er valt dus wel wat geld te verdienen met vleesvermindering. Tot die conclusie kwam trouwens ook het Nederlandse Planbureau voor de Leefomgeving in een recent onderzoek. De kosten om de broeikasuitstoot tegen 2050 met twee derde te doen dalen, berekenden zij op 40 biljoen dollar. Als we massaal op een vleesarm voedingspatroon overschakelen van 70 gram rundvlees en 325 gram kip of eieren per week, zouden we de helft van dat bedrag kunnen besparen. Op de op die manier vrijgekomen 15 miljoen vierkante meter landbouwgrond kunnen namelijk gewassen verbouwd worden die koolstofdioxide uit de lucht halen of fossiele brandstoffen kunnen vervangen.

Jammer dat we alles zo naar dollars en euro’s moeten vertalen om tot actie over te gaan. Maar misschien is dit wel de enige mogelijkheid om onze planeet te redden: de mensen met macht duidelijk maken dat er wel degelijk geld aan de bomen groeit. Of aan de vleesvervangers.

(Deze column komt uit EVA Magazine 33).

Reacties

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren