Doorgaan naar hoofdcontent

Veggie samenzwering op het Europees Parlement

Deze middag zat ik samen met mister Edward McMillan Scott, parlementslid voor de conservatieve partij in het VK, en een vice-president van het Europees Parlement (blijkbaar heeft het Europees Parlement meerdere vice-presidenten). De goede man is sinds een paar maanden bijna-vegetarier: hij eet geen vlees meer, maar eet wel nog vis op vrijdag. Aanwezig waren ook twee assistentes van hem (een omnivoor en een veganist) en een assistent van Zweeds Europarlementariër Jens Holm, die voorwaar vroeger werkte voor een dierenrechtenorganisatie. Als zo’n mensen in het Europees Parlement zitten dan is dat een teken dat de tijden aan het veranderen zijn! En dat ze nog meer zullen veranderen (ook al zijn ’t verkiezingen binnenkort en deze mensen niet noodzakelijk allemaal in het Parlement blijven hangen).

Anyway, een vruchtbare vergadering. Donderdag 30 april wordt een veggiedag op het parlement, met lezing, persconferentie, tasting en lunch. En de wens werd uitgedrukt om ook in toekomst nog zaken te organiseren aldaar. We berekenden al dat als alle Vlamingen zouden meedoen aan Donderdag Veggiedag en één dag per week geen vlees zouden eten, dat in CO2-termen hetzelfde zou betekenen als een half miljoen auto’s een jaar lang in de garage laten staan. Herberekend naar Europese schaal komen we aan niet minder dan… 35.000.000 auto’s.

Gent, België, Europa… overal zijn er goede mensen te vinden wiens ogen open zijn gegaan voor de problemen van teveel vlees eten. Het is een uphill battle, maar elke dag brengt ons een stap dichter.

Reacties

  1. Maar we hebben wel nog een lange weg te gaan met onze uphill battle. Wel niet slecht dat dit thema nu ook duidelijk in de politiek doordringt. Dat stemt hoopvol voor de toekomst.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

anonieme reacties worden niet gepubliceerd

Populaire posts van deze blog

Flexibel vegetariër zijn?

Ik wil iets zeggen waar vele rabiate vegetariërs en veganisten misschien het vliegend sch*#!t zullen aan hebben. Het gaat over flexibele vegetariërs. Ik schrijf bewust niet "flexitariërs", want deze laatste term heeft (jammer genoeg vind ik) de betekenis gekregen van "parttime vegetariër": iemand die pakweg 3 à 4 dagen per week veggie eet en andere dagen vlees. Nee, ik heb het over vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken. Da's moeilijk om te zeggen, want vegetariërs die af en toe uitzonderingen maken, dat zijn eigenlijk geen vegetariërs. En daarover gaat het. Als ik vroeger dergelijke bijna-vegetariërs (laat ons ze zo even noemen) tegenkwam, dacht ik altijd: hoe flauw, hoe inconsequent, hoe hypocriet. Ondertussen ben ik - terwijl ik zelf nog steeds een min of meer uitzonderingsloze veganist ben, daar niet van - van mening veranderd. Ja, ik stoor me zelfs een beetje aan de ("echte") vegetariërs die er altijd als de kippen bij zijn om van die bi

Brief aan de omnivore medemens

Vegetariërs zijn ook maar mensen, en mensen willen begrijpen en begrepen worden. Vandaar deze poging om een en ander uitgelegd te krijgen aan niet-vegetariërs. Liefste omnivore medemens, Wij vegetariërs (eigenlijk moet ik voor mezelf spreken, maar goed) kunnen u al eens op de zenuwen werken. We storen u met onze preken, we eten niet altijd op wat u ons voorschotelt, we doen lastig als we samen op restaurant willen, we vertragen alles doordat we verpakkingen willen nalezen, we reageren soms sociaal onaangepast en we doen u af en toe misschien zelfs schuldig voelen. Weet, beste medemens, dat het vegetariër-zijn in een carnivore wereld ons niet altijd even makkelijk valt en sta me toe u een kleine inkijk te geven in het hoofd van tenminste één veggie. Jawel, het vegetarische leven is niet altijd simpel. O nee, ik heb het niet over die duizenden keren dat we dezelfde vragen moeten beantwoorden (wat eet jij eigenlijk? waar haal je je eiwitten vandaan?), over dat lezen van die verpakking

Een veggie gevoel voor humor

"If I can't dance, I don't want your revolution" Het zijn de gevleugelde woorden van activiste, feministe, anarchiste Emma Goldman. Ze sprak ze tegen een collega-revolutionair, die haar gezegd had dat het niet ok was voor iemand als zij om zo te dansen. Persoonlijk heb ik niet zoveel met dansen, maar ik voel veel voor het sentiment achter bovenstaand citaat. Ik kan het best opnieuw zeggen met Goldmans eigen woorden: "I did not believe that a Cause which stood for a beautiful ideal (...) should demand the denial of life and joy." Dat geldt volgens mij voor alle sociale kwesties. Gelijk hoe erg en vreselijk de zaken zijn waartegen gevochten wordt ook zijn: humor, lachen, genot, vreugde moeten denk ik *altijd* deel uitmaken van de aanpak, moeten eigen zijn aan de mensen die verandering willen. Eigenlijk is het kinderlijk eenvoudig: wie grote verandering wil, moet grote groepen van mensen bereiken en voor zijn kar spannen. Daar zijn verschillende manieren